೧೦. ಖೋಮದಾಯಕತ್ಥೇರಅಪದಾನಂ

೧೮೪. ‘‘ನಗರೇ ಬನ್ಧುಮತಿಯಾ, ಅಹೋಸಿಂ ವಾಣಿಜೋ ತದಾ;

ತೇನೇವ ದಾರಂ ಪೋಸೇಮಿ, ರೋಪೇಮಿ ಬೀಜಸಮ್ಪದಂ.

೧೮೫. ‘‘ರಥಿಯಂ ಪಟಿಪನ್ನಸ್ಸ, ವಿಪಸ್ಸಿಸ್ಸ ಮಹೇಸಿನೋ;

ಏಕಂ ಖೋಮಂ ಮಯಾ ದಿನ್ನಂ, ಕುಸಲತ್ಥಾಯ ಸತ್ಥುನೋ.

೧೮೬. ‘‘ಏಕನವುತಿತೋ ಕಪ್ಪೇ, ಯಂ ಖೋಮಮದದಿಂ ತದಾ;

ದುಗ್ಗತಿಂ ನಾಭಿಜಾನಾಮಿ, ಖೋಮದಾನಸ್ಸಿದಂ ಫಲಂ.

೧೮೭. ‘‘ಸತ್ತರಸೇ [ಸತ್ತವೀಸೇ (ಸೀ. ಸ್ಯಾ.)] ಇತೋ ಕಪ್ಪೇ, ಏಕೋ ಸಿನ್ಧವಸನ್ಧನೋ;

ಸತ್ತರತನಸಮ್ಪನ್ನೋ, ಚತುದೀಪಮ್ಹಿ ಇಸ್ಸರೋ.

೧೮೮. ‘‘ಪಟಿಸಮ್ಭಿದಾ ಚತಸ್ಸೋ, ವಿಮೋಕ್ಖಾಪಿ ಚ ಅಟ್ಠಿಮೇ;

ಛಳಭಿಞ್ಞಾ ಸಚ್ಛಿಕತಾ, ಕತಂ ಬುದ್ಧಸ್ಸ ಸಾಸನಂ’’.

ಇತ್ಥಂ ಸುದಂ ಆಯಸ್ಮಾ ಖೋಮದಾಯಕೋ ಥೇರೋ ಇಮಾ ಗಾಥಾಯೋ ಅಭಾಸಿತ್ಥಾತಿ.

ಖೋಮದಾಯಕತ್ಥೇರಸ್ಸಾಪದಾನಂ ದಸಮಂ.

ತಸ್ಸುದ್ದಾನಂ –

ಸುಸೂತಿ ಉಪವಾನೋ ಚ, ಸರಣೋ ಸೀಲಗಾಹಕೋ;

ಅನ್ನಸಂಸಾವಕೋ ಖೋಮದಾಯೀ ಚ, ದಸೇವ ತತಿಯೇ ಗಣೇ;

ಅಞ್ಜಲೀ ಖೋಮದಾಯೀ ಚ, ದಸೇವ ತತಿಯೇ ಗಣೇ;

ಪಞ್ಚಾಲೀಸೀತಿಸತಂ ವುತ್ತಾ, ಗಾಥಾಯೋ ಸಬ್ಬಪಿಣ್ಡಿತಾ.

ಸುಭೂತಿವಗ್ಗೋ ತತಿಯೋ.