೧೪. ಗನ್ಧತ್ಥೇನಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೨೩೪. ಚುದ್ದಸಮೇ ಅಜ್ಝಭಾಸೀತಿ ತಂ ಭಿಕ್ಖುಂ ನಾಳೇ ಗಹೇತ್ವಾ ಪದುಮಂ ಸಿಙ್ಘಮಾನಂ ದಿಸ್ವಾವ – ‘‘ಅಯಂ ಭಿಕ್ಖು ಸತ್ಥು ಸನ್ತಿಕೇ ಕಮ್ಮಟ್ಠಾನಂ ಗಹೇತ್ವಾ ಸಮಣಧಮ್ಮಂ ಕಾತುಂ ಅರಞ್ಞಂ ಪವಿಟ್ಠೋ ಗನ್ಧಾರಮ್ಮಣಂ ಉಪನಿಜ್ಝಾಯತಿ, ಸ್ವಾಯಂ ಅಜ್ಜ ಉಪಸಿಙ್ಘಂ ಸ್ವೇಪಿ ಪುನದಿವಸೇಪಿ ಉಪಸಿಙ್ಘಿಸ್ಸತಿ, ಏವಮಸ್ಸ ಸಾ ಗನ್ಧತಣ್ಹಾ ವಡ್ಢಿತ್ವಾ ದಿಟ್ಠಧಮ್ಮಿಕಸಮ್ಪರಾಯಿಕಂ ಅತ್ಥಂ ನಾಸೇಸ್ಸತಿ, ಮಾ ಮಯಿ ಪಸ್ಸನ್ತಿಯಾ ನಸ್ಸತು, ಚೋದೇಸ್ಸಾಮಿ ನ’’ನ್ತಿ ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಅಭಾಸಿ.

ಏಕಙ್ಗಮೇತಂ ಥೇಯ್ಯಾನನ್ತಿ ಥೇನಿತಬ್ಬಾನಂ ರೂಪಾರಮ್ಮಣಾದೀನಂ ಪಞ್ಚಕೋಟ್ಠಾಸಾನಂ ಇದಂ ಏಕಙ್ಗಂ, ಏಕಕೋಟ್ಠಾಸೋತಿ ಅತ್ಥೋ. ನ ಹರಾಮೀತಿ ನ ಗಹೇತ್ವಾ ಗಚ್ಛಾಮಿ. ಆರಾತಿ ದೂರೇ ನಾಳೇ ಗಹೇತ್ವಾ ನಾಮೇತ್ವಾ ದೂರೇ ಠಿತೋ ಉಪಸಿಙ್ಘಾಮೀತಿ ವದತಿ. ವಣ್ಣೇನಾತಿ ಕಾರಣೇನ.

ಯ್ವಾಯನ್ತಿ ಯೋ ಅಯಂ. ತಸ್ಮಿಂ ಕಿರ ದೇವತಾಯ ಸದ್ಧಿಂ ಕಥೇನ್ತೇಯೇವ ಏಕೋ ತಾಪಸೋ ಓತರಿತ್ವಾ ಭಿಸಖನನಾದೀನಿ ಕಾತುಂ ಆರದ್ಧೋ, ತಂ ಸನ್ಧಾಯೇವಮಾಹ. ಆಕಿಣ್ಣಕಮ್ಮನ್ತೋತಿ ಏವಂ ಅಪರಿಸುದ್ಧಕಮ್ಮನ್ತೋ. ಅಖೀಣಕಮ್ಮನ್ತೋತಿಪಿ ಪಾಠೋ, ಕಕ್ಖಳಕಮ್ಮನ್ತೋತಿ ಅತ್ಥೋ. ನ ವುಚ್ಚತೀತಿ ಗನ್ಧಚೋರೋತಿ ವಾ ಪುಪ್ಫಚೋರೋತಿ ವಾ ಕಸ್ಮಾ ನ ವುಚ್ಚತಿ.

ಆಕಿಣ್ಣಲುದ್ದೋತಿ ಬಹುಪಾಪೋ ಗಾಳ್ಹಪಾಪೋ ವಾ, ತಸ್ಮಾ ನ ವುಚ್ಚತಿ. ಧಾತಿಚೇಲಂವ ಮಕ್ಖಿತೋತಿ ಯಥಾ ಧಾತಿಯಾ ನಿವತ್ಥಕಿಲಿಟ್ಠವತ್ಥಂ ಉಚ್ಚಾರಪಸ್ಸಾವಪಂಸುಮಸಿಕದ್ದಮಾದೀಹಿ ಮಕ್ಖಿತಂ, ಏವಮೇವಂ ರಾಗದೋಸಾದೀಹಿ ಮಕ್ಖಿತೋ. ಅರಹಾಮಿ ವತ್ತವೇತಿ ಅರಹಾಮಿ ವತ್ತುಂ. ದೇವತಾಯ ಚೋದನಾ ಕಿರ ಸುಗತಾನುಸಿಟ್ಠಿಸದಿಸಾ, ನ ತಂ ಲಾಮಕಾ ಹೀನಾಧಿಮುತ್ತಿಕಾ ಮಿಚ್ಛಾಪಟಿಪನ್ನಕಪುಗ್ಗಲಾ ಲಭನ್ತಿ. ತಸ್ಮಿಂ ಪನ ಅತ್ತಭಾವೇ ಮಗ್ಗಫಲಾನಂ ಭಬ್ಬರೂಪಾ ಪುಗ್ಗಲಾ ತಂ ಲಭನ್ತಿ, ತಸ್ಮಾ ಏವಮಾಹ.

ಸುಚಿಗವೇಸಿನೋತಿ ಸುಚೀನಿ ಸೀಲಸಮಾಧಿಞಾಣಾನಿ ಗವೇಸನ್ತಸ್ಸ. ಅಬ್ಭಾಮತ್ತಂ ವಾತಿ ವಲಾಹಕಕೂಟಮತ್ತಂ ವಿಯ. ಜಾನಾಸೀತಿ ಸುದ್ಧೋ ಅಯನ್ತಿ ಜಾನಾಸಿ. ವಜ್ಜಾಸೀತಿ ವದೇಯ್ಯಾಸಿ. ನೇವ ತಂ ಉಪಜೀವಾಮಾತಿ ದೇವತಾ ಕಿರ ಚಿನ್ತೇಸಿ – ‘‘ಅಯಂ ಭಿಕ್ಖು ಅತ್ಥಿ ಮೇ ಹಿತಕಾಮಾ ದೇವತಾ, ಸಾ ಮಂ ಚೋದೇಸ್ಸತಿ ಸಾರೇಸ್ಸತೀತಿ ಪಮಾದಮ್ಪಿ ಅನುಯುಞ್ಜೇಯ್ಯ, ನಾಸ್ಸ ವಚನಂ ಸಮ್ಪಟಿಚ್ಛಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ. ತಸ್ಮಾ ಏವಮಾಹ. ತ್ವಮೇವಾತಿ ತ್ವಂಯೇವ. ಜಾನೇಯ್ಯಾತಿ ಜಾನೇಯ್ಯಾಸಿ. ಯೇನಾತಿ ಯೇನ ಕಮ್ಮೇನ ಸುಗತಿಂ ಗಚ್ಛೇಯ್ಯಾಸಿ, ತಂ ಕಮ್ಮಂ ತ್ವಂಯೇವ ಜಾನೇಯ್ಯಾಸೀತಿ. ಚುದ್ದಸಮಂ.

ಇತಿ ಸಾರತ್ಥಪ್ಪಕಾಸಿನಿಯಾ

ಸಂಯುತ್ತನಿಕಾಯ-ಅಟ್ಠಕಥಾಯ

ವನಸಂಯುತ್ತವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.