೧೦. ಸಜ್ಝಾಯಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೨೩೦. ದಸಮೇ ಯಂ ಸುದನ್ತಿ ನಿಪಾತಮತ್ತಂ. ಸಜ್ಝಾಯಬಹುಲೋತಿ ನಿಸ್ಸರಣಪರಿಯತ್ತಿವಸೇನ ಸಜ್ಝಾಯನತೋ ಬಹುತರಂ ಕಾಲಂ ಸಜ್ಝಾಯನ್ತೋ. ಸೋ ಕಿರ ಆಚರಿಯಸ್ಸ ದಿವಾಟ್ಠಾನಂ ಸಮ್ಮಜ್ಜಿತ್ವಾ ಆಚರಿಯಂ ಉದಿಕ್ಖನ್ತೋ ತಿಟ್ಠತಿ. ಅಥ ನಂ ಆಗಚ್ಛನ್ತಂ ದಿಸ್ವಾವ ಪಚ್ಚುಗ್ಗನ್ತ್ವಾ ಪತ್ತಚೀವರಂ ಪಟಿಗ್ಗಹೇತ್ವಾ ಪಞ್ಞತ್ತಾಸನೇ ನಿಸಿನ್ನಸ್ಸ ತಾಲವಣ್ಟವಾತಂ ದತ್ವಾ ಪಾನೀಯಂ ಆಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ಪಾದೇ ಧೋವಿತ್ವಾ ತೇಲಂ ಮಕ್ಖೇತ್ವಾ ವನ್ದಿತ್ವಾ ಠಿತೋ ಉದ್ದೇಸಂ ಗಹೇತ್ವಾ ಯಾವ ಸೂರಿಯತ್ಥಙ್ಗಮಾ ಸಜ್ಝಾಯಂ ಕರೋತಿ. ಸೋ ನ್ಹಾನಕೋಟ್ಠಕೇ ಉದಕಂ ಉಪಟ್ಠಪೇತ್ವಾ ಅಙ್ಗಾರಕಪಲ್ಲೇ ಅಗ್ಗಿಂ ಕರೋತಿ. ಆಚರಿಯಸ್ಸ ನ್ಹತ್ವಾ ಆಗತಸ್ಸ ಪಾದೇಸು ಉದಕಂ ಪುಞ್ಛಿತ್ವಾ ಪಿಟ್ಠಿಪರಿಕಮ್ಮಂ ಕತ್ವಾ ವನ್ದಿತ್ವಾ ಉದ್ದೇಸಂ ಗಹೇತ್ವಾ ಪಠಮಯಾಮೇ ಸಜ್ಝಾಯಂ ಕತ್ವಾ ಮಜ್ಝಿಮಯಾಮೇ ಸರೀರಂ ಸಮಸ್ಸಾಸೇತ್ವಾ ಪಚ್ಛಿಮಯಾಮೇ ಉದ್ದೇಸಂ ಗಹೇತ್ವಾ ಯಾವ ಅರುಣುಗ್ಗಮನಾ ಸಜ್ಝಾಯಂ ಕತ್ವಾ ನಿರುದ್ಧಸದ್ದಂ ಖಯತೋ ಸಮ್ಮಸತಿ. ತತೋ ಸೇಸಂ ಉಪಾದಾಯರೂಪಂ ಭೂತರೂಪಂ ನಾಮರೂಪನ್ತಿ ಪಞ್ಚಸು ಖನ್ಧೇಸು ವಿಪಸ್ಸನಂ ವಡ್ಢೇತ್ವಾ ಅರಹತ್ತಂ ಪಾಪುಣಿ. ಅಪ್ಪೋಸ್ಸುಕ್ಕೋತಿ ಉದ್ದೇಸಗ್ಗಹಣೇ ಚ ಸಜ್ಝಾಯಕರಣೀಯೇ ಚ ನಿರುಸ್ಸುಕ್ಕೋ. ಸಙ್ಕಸಾಯತೀತಿ ಯಸ್ಸ ದಾನಿ ಅತ್ಥಾಯ ಅಹಂ ಸಜ್ಝಾಯಂ ಕರೇಯ್ಯಂ, ಸೋ ಮೇ ಅತ್ಥೋ ಮತ್ಥಕಂ ಪತ್ತೋ. ಕಿಂ ಮೇ ಇದಾನಿ ಸಜ್ಝಾಯೇನಾತಿ ಫಲಸಮಾಪತ್ತಿಸುಖೇನ ಕಾಲಂ ಅತಿವತ್ತೇತಿ. ಅಜ್ಝಭಾಸೀತಿ, ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ ಅಸ್ಸ ಥೇರಸ್ಸ ಅಫಾಸುಕಂ ಜಾತಂ, ಉದಾಹುಸ್ಸ ಆಚರಿಯಸ್ಸ? ಕೇನ ನು ಖೋ ಕಾರಣೇನ ಪುಬ್ಬೇ ವಿಯ ಮಧುರಸ್ಸರೇನ ನ ಸಜ್ಝಾಯತೀ’’ತಿ? ಆಗನ್ತ್ವಾ ಸನ್ತಿಕೇ ಠಿತಾ ಅಭಾಸಿ.

ಧಮ್ಮಪದಾನೀತಿ ಇಧ ಸಬ್ಬಮ್ಪಿ ಬುದ್ಧವಚನಂ ಅಧಿಪ್ಪೇತಂ. ನಾಧೀಯಸೀತಿ ನ ಸಜ್ಝಾಯಸಿ. ನಾದಿಯಸೀತಿ ವಾ ಪಾಠೋ, ನ ಗಣ್ಹಾಸೀತಿ ಅತ್ಥೋ. ಪಸಂಸನ್ತಿ ಧಮ್ಮಭಾಣಕೋ ಪಸಂಸಂ ಲಭತಿ, ಆಭಿಧಮ್ಮಿಕೋ ಸುತ್ತನ್ತಿಕೋ ವಿನಯಧರೋತಿಸ್ಸ ಪಸಂಸಿತಾ ಭವನ್ತಿ. ವಿರಾಗೇನಾತಿ ಅರಿಯಮಗ್ಗೇನ. ಅಞ್ಞಾಯಾತಿ ಜಾನಿತ್ವಾ. ನಿಕ್ಖೇಪನನ್ತಿ ತಸ್ಸ ದಿಟ್ಠಸುತಾದಿನೋ ವಿಸ್ಸಜ್ಜನಂ ಸನ್ತೋ ವದನ್ತೀತಿ ದೀಪೇತಿ, ನ ಬುದ್ಧವಚನಸ್ಸ. ಏತ್ತಾವತಾ ‘‘ಥೇರೋ ಬುದ್ಧವಚನಂ ನ ವಿಸ್ಸಜ್ಜಾಪೇತೀ’’ತಿ ನ ನಿಚ್ಚಕಾಲಂ ಸಜ್ಝಾಯನ್ತೇನೇವ ಭವಿತಬ್ಬಂ, ಸಜ್ಝಾಯಿತ್ವಾ ಪನ – ‘‘ಏತ್ತಕಸ್ಸಾಹಂ ಅತ್ಥಸ್ಸ ವಾ ಧಮ್ಮಸ್ಸ ವಾ ಆಧಾರೋ ಭವಿತುಂ ಸಮತ್ಥೋ’’ತಿ ಞತ್ವಾ ವಟ್ಟದುಕ್ಖಸ್ಸ ಅನ್ತಕಿರಿಯಾಯ ಪಟಿಪಜ್ಜಿತಬ್ಬಂ. ದಸಮಂ.