೯. ಕರಜಕಾಯಸುತ್ತಂ

೨೧೯. ‘‘ನಾಹಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಞ್ಚೇತನಿಕಾನಂ ಕಮ್ಮಾನಂ ಕತಾನಂ ಉಪಚಿತಾನಂ ಅಪ್ಪಟಿಸಂವೇದಿತ್ವಾ ಬ್ಯನ್ತೀಭಾವಂ ವದಾಮಿ, ತಞ್ಚ ಖೋ ದಿಟ್ಠೇವ ಧಮ್ಮೇ ಉಪಪಜ್ಜೇ ವಾ ಅಪರೇ ವಾ ಪರಿಯಾಯೇ. ನ ತ್ವೇವಾಹಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಞ್ಚೇತನಿಕಾನಂ ಕಮ್ಮಾನಂ ಕತಾನಂ ಉಪಚಿತಾನಂ ಅಪ್ಪಟಿಸಂವೇದಿತ್ವಾ ದುಕ್ಖಸ್ಸನ್ತಕಿರಿಯಂ ವದಾಮಿ.

‘‘ಸ ಖೋ ಸೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಅರಿಯಸಾವಕೋ ಏವಂ ವಿಗತಾಭಿಜ್ಝೋ ವಿಗತಬ್ಯಾಪಾದೋ ಅಸಮ್ಮೂಳ್ಹೋ ಸಮ್ಪಜಾನೋ ಪಟಿಸ್ಸತೋ ಮೇತ್ತಾಸಹಗತೇನ ಚೇತಸಾ ಏಕಂ ದಿಸಂ ಫರಿತ್ವಾ ವಿಹರತಿ ತಥಾ ದುತಿಯಂ ತಥಾ ತತಿಯಂ ತಥಾ ಚತುತ್ಥಂ [ಚತುತ್ಥಿಂ (?)]. ಇತಿ ಉದ್ಧಮಧೋ ತಿರಿಯಂ ಸಬ್ಬಧಿ ಸಬ್ಬತ್ತತಾಯ ಸಬ್ಬಾವನ್ತಂ ಲೋಕಂ ಮೇತ್ತಾಸಹಗತೇನ ಚೇತಸಾ ವಿಪುಲೇನ ಮಹಗ್ಗತೇನ ಅಪ್ಪಮಾಣೇನ ಅವೇರೇನ ಅಬ್ಯಾಪಜ್ಜೇನ ಫರಿತ್ವಾ ವಿಹರತಿ.

‘‘ಸೋ ಏವಂ ಪಜಾನಾತಿ – ‘ಪುಬ್ಬೇ ಖೋ ಮೇ ಇದಂ ಚಿತ್ತಂ ಪರಿತ್ತಂ ಅಹೋಸಿ ಅಭಾವಿತಂ, ಏತರಹಿ ಪನ ಮೇ ಇದಂ ಚಿತ್ತಂ ಅಪ್ಪಮಾಣಂ ಸುಭಾವಿತಂ. ಯಂ ಖೋ ಪನ ಕಿಞ್ಚಿ ಪಮಾಣಕತಂ ಕಮ್ಮಂ, ನ ತಂ ತತ್ರಾವಸಿಸ್ಸತಿ ನ ತಂ ತತ್ರಾವತಿಟ್ಠತೀ’ತಿ.

‘‘ತಂ ಕಿಂ ಮಞ್ಞಥ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ದಹರತಗ್ಗೇ ಚೇ ಸೋ ಅಯಂ [ಚೇ ಅಯಂ (ಸ್ಯಾ.)] ಕುಮಾರೋ ಮೇತ್ತಂ ಚೇತೋವಿಮುತ್ತಿಂ ಭಾವೇಯ್ಯ, ಅಪಿ ನು ಖೋ [ಅಪಿ ನು ಸೋ (?)] ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕರೇಯ್ಯಾ’’ತಿ? ‘‘ನೋ ಹೇತಂ, ಭನ್ತೇ’’.

‘‘ಅಕರೋನ್ತಂ ಖೋ ಪನ ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಅಪಿ ನು ಖೋ ದುಕ್ಖಂ ಫುಸೇಯ್ಯಾ’’ತಿ? ‘‘ನೋ ಹೇತಂ, ಭನ್ತೇ. ಅಕರೋನ್ತಞ್ಹಿ, ಭನ್ತೇ, ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕುತೋ ದುಕ್ಖಂ ಫುಸಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ!

‘‘ಭಾವೇತಬ್ಬಾ ಖೋ ಪನಾಯಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮೇತ್ತಾಚೇತೋವಿಮುತ್ತಿ ಇತ್ಥಿಯಾ ವಾ ಪುರಿಸೇನ ವಾ. ಇತ್ಥಿಯಾ ವಾ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಪುರಿಸಸ್ಸ ವಾ ನಾಯಂ ಕಾಯೋ ಆದಾಯ ಗಮನೀಯೋ. ಚಿತ್ತನ್ತರೋ ಅಯಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಚ್ಚೋ. ಸೋ ಏವಂ ಪಜಾನಾತಿ – ‘ಯಂ ಖೋ ಮೇ ಇದಂ ಕಿಞ್ಚಿ ಪುಬ್ಬೇ ಇಮಿನಾ ಕರಜಕಾಯೇನ ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕತಂ, ಸಬ್ಬಂ ತಂ ಇಧ ವೇದನೀಯಂ; ನ ತಂ ಅನುಗಂ ಭವಿಸ್ಸತೀ’ತಿ. ಏವಂ ಭಾವಿತಾ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮೇತ್ತಾ ಚೇತೋವಿಮುತ್ತಿ ಅನಾಗಾಮಿತಾಯ ಸಂವತ್ತತಿ, ಇಧ ಪಞ್ಞಸ್ಸ ಭಿಕ್ಖುನೋ ಉತ್ತರಿ [ಉತ್ತರಿಂ (ಸೀ. ಸ್ಯಾ. ಪೀ.)] ವಿಮುತ್ತಿಂ ಅಪ್ಪಟಿವಿಜ್ಝತೋ.

‘‘ಕರುಣಾಸಹಗತೇನ ಚೇತಸಾ… ಮುದಿತಾಸಹಗತೇನ ಚೇತಸಾ… ಉಪೇಕ್ಖಾಸಹಗತೇನ ಚೇತಸಾ ಏಕಂ ದಿಸಂ ಫರಿತ್ವಾ ವಿಹರತಿ ತಥಾ ದುತಿಯಂ ತಥಾ ತತಿಯಂ ತಥಾ ಚತುತ್ಥಂ. ಇತಿ ಉದ್ಧಮಧೋ ತಿರಿಯಂ ಸಬ್ಬಧಿ ಸಬ್ಬತ್ತತಾಯ ಸಬ್ಬಾವನ್ತಂ ಲೋಕಂ ಉಪೇಕ್ಖಾಸಹಗತೇನ ಚೇತಸಾ ವಿಪುಲೇನ ಮಹಗ್ಗತೇನ ಅಪ್ಪಮಾಣೇನ ಅವೇರೇನ ಅಬ್ಯಾಪಜ್ಜೇನ ಫರಿತ್ವಾ ವಿಹರತಿ.

‘‘ಸೋ ಏವಂ ಪಜಾನಾತಿ – ‘ಪುಬ್ಬೇ ಖೋ ಮೇ ಇದಂ ಚಿತ್ತಂ ಪರಿತ್ತಂ ಅಹೋಸಿ ಅಭಾವಿತಂ, ಏತರಹಿ ಪನ ಮೇ ಇದಂ ಚಿತ್ತಂ ಅಪ್ಪಮಾಣಂ ಸುಭಾವಿತಂ. ಯಂ ಖೋ ಪನ ಕಿಞ್ಚಿ ಪಮಾಣಕತಂ ಕಮ್ಮಂ, ನ ತಂ ತತ್ರಾವಸಿಸ್ಸತಿ ನ ತಂ ತತ್ರಾವತಿಟ್ಠತೀ’ತಿ.

‘‘ತಂ ಕಿಂ ಮಞ್ಞಥ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ದಹರತಗ್ಗೇ ಚೇ ಸೋ ಅಯಂ ಕುಮಾರೋ ಉಪೇಕ್ಖಂ ಚೇತೋವಿಮುತ್ತಿಂ ಭಾವೇಯ್ಯ, ಅಪಿ ನು ಖೋ ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕರೇಯ್ಯಾ’’ತಿ? ‘‘ನೋ ಹೇತಂ, ಭನ್ತೇ’’.

‘‘ಅಕರೋನ್ತಂ ಖೋ ಪನ ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಅಪಿ ನು ಖೋ ದುಕ್ಖಂ ಫುಸೇಯ್ಯಾ’’ತಿ? ‘‘ನೋ ಹೇತಂ, ಭನ್ತೇ. ಅಕರೋನ್ತಞ್ಹಿ, ಭನ್ತೇ, ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕುತೋ ದುಕ್ಖಂ ಫುಸಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ!

‘‘ಭಾವೇತಬ್ಬಾ ಖೋ ಪನಾಯಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಉಪೇಕ್ಖಾ ಚೇತೋವಿಮುತ್ತಿ ಇತ್ಥಿಯಾ ವಾ ಪುರಿಸೇನ ವಾ. ಇತ್ಥಿಯಾ ವಾ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಪುರಿಸಸ್ಸ ವಾ ನಾಯಂ ಕಾಯೋ ಆದಾಯ ಗಮನೀಯೋ. ಚಿತ್ತನ್ತರೋ ಅಯಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಚ್ಚೋ. ಸೋ ಏವಂ ಪಜಾನಾತಿ – ‘ಯಂ ಖೋ ಮೇ ಇದಂ ಕಿಞ್ಚಿ ಪುಬ್ಬೇ ಇಮಿನಾ ಕರಜಕಾಯೇನ ಪಾಪಕಮ್ಮಂ ಕತಂ, ಸಬ್ಬಂ ತಂ ಇಧ ವೇದನೀಯಂ; ನ ತಂ ಅನುಗಂ ಭವಿಸ್ಸತೀ’ತಿ. ಏವಂ ಭಾವಿತಾ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಉಪೇಕ್ಖಾ ಚೇತೋವಿಮುತ್ತಿ ಅನಾಗಾಮಿತಾಯ ಸಂವತ್ತತಿ, ಇಧ ಪಞ್ಞಸ್ಸ ಭಿಕ್ಖುನೋ ಉತ್ತರಿ ವಿಮುತ್ತಿಂ ಅಪ್ಪಟಿವಿಜ್ಝತೋ’’ತಿ. ನವಮಂ.