៣៧. អហិវាតករោគវត្ថុ

១០០. តេន ខោ បន សមយេន អញ្ញតរំ កុលំ អហិវាតករោគេន កាលង្កតំ ហោតិ. តស្ស បិតាបុត្តកា សេសា ហោន្តិ. តេ ភិក្ខូសុ បព្ពជិត្វា ឯកតោវ បិណ្ឌាយ ចរន្តិ. អថ ខោ សោ ទារកោ បិតុនោ ភិក្ខាយ ទិន្នាយ ឧបធាវិត្វា ឯតទវោច – ‘‘មយ្ហម្បិ, តាត, ទេហិ; មយ្ហម្បិ, តាត, ទេហី’’តិ. មនុស្សា ឧជ្ឈាយន្តិ ខិយ្យន្តិ វិបាចេន្តិ – ‘‘អព្រហ្មចារិនោ ឥមេ សមណា សក្យបុត្តិយា. អយម្បិ ទារកោ ភិក្ខុនិយា ជាតោ’’តិ. អស្សោសុំ ខោ ភិក្ខូ តេសំ មនុស្សានំ ឧជ្ឈាយន្តានំ ខិយ្យន្តានំ វិបាចេន្តានំ. អថ ខោ តេ ភិក្ខូ ភគវតោ ឯតមត្ថំ អារោចេសុំ. ន, ភិក្ខវេ, ឩនបន្នរសវស្សោ ទារកោ បព្ពាជេតព្ពោ. យោ បព្ពាជេយ្យ, អាបត្តិ ទុក្កដស្សាតិ.

តេន ខោ បន សមយេន អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ឧបដ្ឋាកកុលំ សទ្ធំ បសន្នំ អហិវាតករោគេន កាលង្កតំ ហោតិ, ទ្វេ ច ទារកា សេសា ហោន្តិ. តេ បោរាណកេន អាចិណ្ណកប្បេន ភិក្ខូ បស្សិត្វា ឧបធាវន្តិ. ភិក្ខូ អបសាទេន្តិ. តេ ភិក្ខូហិ អបសាទិយមានា រោទន្តិ. អថ ខោ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ឯតទហោសិ – ‘‘ភគវតា បញ្ញត្តំ ‘ន ឩនបន្នរសវស្សោ ទារកោ បព្ពាជេតព្ពោ’តិ. ឥមេ ច ទារកា ឩនបន្នរសវស្សា. កេន នុ ខោ ឧបាយេន ឥមេ ទារកា ន វិនស្សេយ្យុ’’ន្តិ? អថ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ ភគវតោ ឯតមត្ថំ អារោចេសិ. ឧស្សហន្តិ បន តេ, អានន្ទ, ទារកា កាកេ ឧឌ្ឌាបេតុន្តិ? ឧស្សហន្តិ, ភគវាតិ. អថ ខោ ភគវា ឯតស្មិំ និទានេ ឯតស្មិំ បករណេ ធម្មិំ កថំ កត្វា ភិក្ខូ អាមន្តេសិ – ‘‘អនុជានាមិ, ភិក្ខវេ, ឩនបន្នរសវស្សំ ទារកំ កាកុឌ្ឌេបកំ បព្ពាជេតុ’’ន្តិ.

អហិវាតករោគវត្ថុ និដ្ឋិតំ.