២. បញ្ហព្យាករណសុត្តំ

៤២. ‘‘ចត្តារិមានិ, ភិក្ខវេ, បញ្ហព្យាករណានិ [បញ្ហាព្យាករណានិ (ក.)]. កតមានិ ចត្តារិ? អត្ថិ, ភិក្ខវេ, បញ្ហោ ឯកំសព្យាករណីយោ; អត្ថិ, ភិក្ខវេ, បញ្ហោ វិភជ្ជព្យាករណីយោ; អត្ថិ, ភិក្ខវេ, បញ្ហោ បដិបុច្ឆាព្យាករណីយោ; អត្ថិ, ភិក្ខវេ, បញ្ហោ ឋបនីយោ. ឥមានិ ខោ, ភិក្ខវេ, ចត្តារិ បញ្ហព្យាករណានី’’តិ.

‘‘ឯកំសវចនំ ឯកំ, វិភជ្ជវចនាបរំ;

តតិយំ បដិបុច្ឆេយ្យ, ចតុត្ថំ បន ឋាបយេ.

‘‘យោ ច តេសំ [នេសំ (សី. ស្យា. កំ.)] តត្ថ តត្ថ, ជានាតិ អនុធម្មតំ;

ចតុបញ្ហស្ស កុសលោ, អាហុ ភិក្ខុំ តថាវិធំ.

‘‘ទុរាសទោ ទុប្បសហោ, គម្ភីរោ ទុប្បធំសិយោ;

អថោ អត្ថេ អនត្ថេ ច, ឧភយស្ស ហោតិ កោវិទោ [ឧភយត្ថស្ស កោវិទោ (ស្យា. កំ.)].

‘‘អនត្ថំ បរិវជ្ជេតិ, អត្ថំ គណ្ហាតិ បណ្ឌិតោ;

អត្ថាភិសមយា ធីរោ, បណ្ឌិតោតិ បវុច្ចតី’’តិ. ទុតិយំ;