២. អកុសលបេយ្យាលំ

១៩១-២០០. ‘‘ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា អកុសលា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា កុសលា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា សាវជ្ជា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា អនវជ្ជា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា ទុក្ខុទ្រយា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា សុខុទ្រយា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា ទុក្ខវិបាកា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា សុខវិបាកា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា សព្យាពជ្ឈា… ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា អព្យាពជ្ឈា. កតមេ ទ្វេ? អក្កោធោ ច អនុបនាហោ ច… អមក្ខោ ច អបឡាសោ ច… អនិស្សា ច អមច្ឆរិយញ្ច… អមាយា ច អសាឋេយ្យញ្ច… ហិរី ច ឱត្តប្បញ្ច. ឥមេ ខោ, ភិក្ខវេ, ទ្វេ ធម្មា អព្យាពជ្ឈា’’តិ.

អកុសលបេយ្យាលំ និដ្ឋិតំ.