੧੨੬. ਆਪਤ੍ਤਿਆਵਿਕਰਣਵਿਧਿ

੨੨੦. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਅਞ੍ਞਤਰੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਪਵਾਰਯਮਾਨੋ ਆਪਤ੍ਤਿਂ ਸਰਤਿ. ਅਥ ਖੋ ਤਸ੍ਸ ਭਿਕ੍ਖੁਨੋ ਏਤਦਹੋਸਿ – ‘‘ਭਗਵਤਾ ਪਞ੍ਞਤ੍ਤਂ ‘ਨ ਸਾਪਤ੍ਤਿਕੇਨ ਪਵਾਰੇਤਬ੍ਬ’ਨ੍ਤਿ. ਅਹਞ੍ਚਮ੍ਹਿ ਆਪਤ੍ਤਿਂ ਆਪਨ੍ਨੋ. ਕਥਂ ਨੁ ਖੋ ਮਯਾ ਪਟਿਪਜ੍ਜਿਤਬ੍ਬ’’ਨ੍ਤਿ? ਭਗਵਤੋ ਏਤਮਤ੍ਥਂ ਆਰੋਚੇਸੁਂ.

ਇਧ ਪਨ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਭਿਕ੍ਖੁ ਪਵਾਰਯਮਾਨੋ ਆਪਤ੍ਤਿਂ ਸਰਤਿ. ਤੇਨ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਭਿਕ੍ਖੁਨਾ ਸਾਮਨ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਏਵਮਸ੍ਸ ਵਚਨੀਯੋ – ‘‘ਅਹਂ, ਆਵੁਸੋ, ਇਤ੍ਥਨ੍ਨਾਮਂ ਆਪਤ੍ਤਿਂ ਆਪਨ੍ਨੋ. ਇਤੋ ਵੁਟ੍ਠਹਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਆਪਤ੍ਤਿਂ ਪਟਿਕਰਿਸ੍ਸਾਮੀ’’ਤਿ ਵਤ੍ਵਾ ਪਵਾਰੇਤਬ੍ਬਂ; ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਤਪ੍ਪਚ੍ਚਯਾ ਪਵਾਰਣਾਯ ਅਨ੍ਤਰਾਯੋ ਕਾਤਬ੍ਬੋ.

ਇਧ ਪਨ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਭਿਕ੍ਖੁ ਪਵਾਰਯਮਾਨੋ ਆਪਤ੍ਤਿਯਾ ਵੇਮਤਿਕੋ ਹੋਤਿ. ਤੇਨ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ,

ਭਿਕ੍ਖੁਨਾ ਸਾਮਨ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਏਵਮਸ੍ਸ ਵਚਨੀਯੋ – ‘‘ਅਹਂ, ਆਵੁਸੋ, ਇਤ੍ਥਨ੍ਨਾਮਾਯ ਆਪਤ੍ਤਿਯਾ ਵੇਮਤਿਕੋ; ਯਦਾ ਨਿਬ੍ਬੇਮਤਿਕੋ ਭਵਿਸ੍ਸਾਮਿ ਤਦਾ ਤਂ ਆਪਤ੍ਤਿਂ ਪਟਿਕਰਿਸ੍ਸਾਮੀ’’ਤਿ ਵਤ੍ਵਾ ਪਵਾਰੇਤਬ੍ਬਂ; ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਤਪ੍ਪਚ੍ਚਯਾ ਪਵਾਰਣਾਯ ਅਨ੍ਤਰਾਯੋ ਕਾਤਬ੍ਬੋਤਿ.

ਆਪਤ੍ਤਿ ਆਵਿਕਰਣਵਿਧਿ ਨਿਟ੍ਠਿਤਾ.