੫੨. ਅਰਹਨ੍ਤਘਾਤਕਵਤ੍ਥੁ

੧੧੪. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਸਮ੍ਬਹੁਲਾ ਭਿਕ੍ਖੂ ਸਾਕੇਤਾ ਸਾਵਤ੍ਥਿਂ ਅਦ੍ਧਾਨਮਗ੍ਗਪ੍ਪਟਿਪਨ੍ਨਾ ਹੋਨ੍ਤਿ. ਅਨ੍ਤਰਾਮਗ੍ਗੇ ਚੋਰਾ ਨਿਕ੍ਖਮਿਤ੍ਵਾ ਏਕਚ੍ਚੇ ਭਿਕ੍ਖੂ ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਦਿਂਸੁ, ਏਕਚ੍ਚੇ ਭਿਕ੍ਖੂ ਹਨਿਂਸੁ. ਸਾਵਤ੍ਥਿਯਾ ਰਾਜਭਟਾ ਨਿਕ੍ਖਮਿਤ੍ਵਾ ਏਕਚ੍ਚੇ ਚੋਰੇ ਅਗ੍ਗਹੇਸੁਂ, ਏਕਚ੍ਚੇ ਚੋਰਾ ਪਲਾਯਿਂਸੁ. ਯੇ ਤੇ ਪਲਾਯਿਂਸੁ ਤੇ ਭਿਕ੍ਖੂਸੁ ਪਬ੍ਬਜਿਂਸੁ, ਯੇ ਤੇ ਗਹਿਤਾ ਤੇ ਵਧਾਯ ਓਨਿਯ੍ਯਨ੍ਤਿ. ਅਦ੍ਦਸਂਸੁ ਖੋ ਤੇ ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਪਬ੍ਬਜਿਤਾ ਤੇ ਚੋਰੇ ਵਧਾਯ ਓਨਿਯ੍ਯਮਾਨੇ, ਦਿਸ੍ਵਾਨ ਏਵਮਾਹਂਸੁ – ‘‘ਸਾਧੁ ਖੋ ਮਯਂ ਪਲਾਯਿਮ੍ਹਾ, ਸਚਾ ਚ [ਸਚੇ ਚ, ਸਚਜ੍ਜ (ਅਟ੍ਠਕਥਾਯਂ ਪਾਠਨ੍ਤਰਾ)] ਮਯਂ ਗਯ੍ਹੇਯ੍ਯਾਮ [ਗਣ੍ਹੇਯ੍ਯਾਮ (ਕ.)], ਮਯਮ੍ਪਿ ਏਵਮੇਵ ਹਞ੍ਞੇਯ੍ਯਾਮਾ’’ਤਿ. ਭਿਕ੍ਖੂ ਏਵਮਾਹਂਸੁ – ‘‘ਕਿਂ ਪਨ ਤੁਮ੍ਹੇ, ਆਵੁਸੋ, ਅਕਤ੍ਥਾ’’ਤਿ? ਅਥ ਖੋ ਤੇ ਪਬ੍ਬਜਿਤਾ ਭਿਕ੍ਖੂਨਂ ਏਤਮਤ੍ਥਂ ਆਰੋਚੇਸੁਂ. ਭਿਕ੍ਖੂ ਭਗਵਤੋ ਏਤਮਤ੍ਥਂ ਆਰੋਚੇਸੁਂ. ਅਰਹਨ੍ਤੋ ਏਤੇ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਭਿਕ੍ਖੂ. ਅਰਹਨ੍ਤਘਾਤਕੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਅਨੁਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨ ਉਪਸਮ੍ਪਾਦੇਤਬ੍ਬੋ, ਉਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਾਸੇਤਬ੍ਬੋਤਿ.