૩. ઉપોસથસુત્તં

૩૪૪. એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. અથ ખો અઞ્ઞતરો ભિક્ખુ યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં અભિવાદેત્વા એકમન્તં નિસીદિ. એકમન્તં નિસિન્નો ખો સો ભિક્ખુ ભગવન્તં એતદવોચ – ‘‘કો નુ ખો, ભન્તે, હેતુ, કો પચ્ચયો, યેન મિધેકચ્ચે અણ્ડજા નાગા ઉપોસથં ઉપવસન્તિ વોસ્સટ્ઠકાયા ચ ભવન્તી’’તિ?

‘‘ઇધ, ભિક્ખુ, એકચ્ચાનં અણ્ડજાનં નાગાનં એવં હોતિ – ‘મયં ખો પુબ્બે કાયેન દ્વયકારિનો અહુમ્હ, વાચાય દ્વયકારિનો, મનસા દ્વયકારિનો. તે મયં કાયેન દ્વયકારિનો, વાચાય દ્વયકારિનો, મનસા દ્વયકારિનો, કાયસ્સ ભેદા પરં મરણા અણ્ડજાનં નાગાનં સહબ્યતં ઉપપન્ના. સચજ્જ મયં કાયેન સુચરિતં ચરેય્યામ, વાચાય સુચરિતં ચરેય્યામ, મનસા સુચરિતં ચરેય્યામ, એવં મયં કાયસ્સ ભેદા પરં મરણા સુગતિં સગ્ગં લોકં ઉપપજ્જેય્યામ. હન્દ, મયં એતરહિ કાયેન સુચરિતં ચરામ, વાચાય સુચરિતં ચરામ, મનસા સુચરિતં ચરામા’તિ. અયં ખો, ભિક્ખુ, હેતુ, અયં પચ્ચયો, યેન મિધેકચ્ચે અણ્ડજા નાગા ઉપોસથં ઉપવસન્તિ વોસ્સટ્ઠકાયા ચ ભવન્તી’’તિ. તતિયં.