૧૨. નિરોધધમ્મસુત્તં

૧૯૩. સાવત્થિનિદાનં. એકમન્તં નિસિન્નો ખો આયસ્મા રાધો ભગવન્તં એતદવોચ – ‘‘સાધુ મે, ભન્તે, ભગવા સંખિત્તેન ધમ્મં દેસેતુ, યમહં ભગવતો ધમ્મં સુત્વા એકો વૂપકટ્ઠો અપ્પમત્તો આતાપી પહિતત્તો વિહરેય્ય’’ન્તિ.

‘‘યો ખો, રાધ, નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો, રાગો પહાતબ્બો, છન્દરાગો પહાતબ્બો. કો ચ, રાધ, નિરોધધમ્મો? રૂપં ખો, રાધ, નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો…પે… વેદના નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો…પે… સઞ્ઞા નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો…પે… સઙ્ખારા નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો…પે… વિઞ્ઞાણં નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો…પે… યો ખો, રાધ, નિરોધધમ્મો; તત્ર તે છન્દો પહાતબ્બો, રાગો પહાતબ્બો, છન્દરાગો પહાતબ્બો’’તિ [સીહળપોત્થકે પન ઇમસ્મિં વગ્ગે છત્તિંસ સુત્તાનિ વિભત્તાનિ એકેકં સુત્તં તીણિ તીણિ કત્વા, એવં ચતુત્થવગ્ગેપિ].

આયાચનવગ્ગો તતિયો.

તસ્સુદ્દાનં –

મારો ચ મારધમ્મો ચ, અનિચ્ચેન અપરે દુવે;

દુક્ખેન ચ દુવે વુત્તા, અનત્તેન તથેવ ચ;

ખયવયસમુદયં, નિરોધધમ્મેન દ્વાદસાતિ.