૨. મારધમ્મસુત્તં

૧૭૧. સાવત્થિનિદાનં. એકમન્તં નિસિન્નો ખો આયસ્મા રાધો ભગવન્તં એતદવોચ – ‘‘‘મારધમ્મો, મારધમ્મો’તિ, ભન્તે, વુચ્ચતિ. કતમો નુ ખો, ભન્તે, મારધમ્મો’’તિ? ‘‘રૂપં ખો, રાધ, મારધમ્મો, વેદના મારધમ્મો, સઞ્ઞા મારધમ્મો, સઙ્ખારા મારધમ્મો, વિઞ્ઞાણં મારધમ્મો. એવં પસ્સં…પે… નાપરં ઇત્થત્તાયાતિ પજાનાતી’’તિ. દુતિયં.