૧૨. નિરોધધમ્મસુત્તં

૧૮૧. સાવત્થિનિદાનં. એકમન્તં નિસિન્નો ખો આયસ્મા રાધો ભગવન્તં એતદવોચ – ‘‘‘નિરોધધમ્મો, નિરોધધમ્મો’તિ, ભન્તે, વુચ્ચતિ. કતમો નુ ખો, ભન્તે, નિરોધધમ્મો’’તિ? ‘‘રૂપં ખો, રાધ, નિરોધધમ્મો, વેદના નિરોધધમ્મો, સઞ્ઞા નિરોધધમ્મો, સઙ્ખારા નિરોધધમ્મો, વિઞ્ઞાણં નિરોધધમ્મો. એવં પસ્સં…પે… નાપરં ઇત્થત્તાયાતિ પજાનાતી’’તિ. દ્વાદસમં.

રાધસંયુત્તસ્સ દુતિયો વગ્ગો.

તસ્સુદ્દાનં –

મારો ચ મારધમ્મો ચ, અનિચ્ચેન અપરે દુવે;

દુક્ખેન ચ દુવે વુત્તા, અનત્તેન [અનત્તેહિ (સી. સ્યા. કં.)] તથેવ ચ;

ખયવયસમુદયં, નિરોધધમ્મેન દ્વાદસાતિ.