૧. પઠમનિબ્બાનપટિસંયુત્તસુત્તં

૭૧. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. તેન ખો પન સમયેન ભગવા ભિક્ખૂ નિબ્બાનપટિસંયુત્તાય ધમ્મિયા કથાય સન્દસ્સેતિ સમાદપેતિ સમુત્તેજેતિ સમ્પહંસેતિ. તેધ ભિક્ખૂ [તે ચ ભિક્ખૂ (સી. સ્યા. પી. તદટ્ઠકથાપિ ઓલોકેતબ્બા] અટ્ઠિં કત્વા [અટ્ઠીકત્વા (સી. સ્યા.), અટ્ઠિકત્વા (પી.)] મનસિ કત્વા સબ્બં ચેતસો [સબ્બં ચેતસા (ઇતિપિ અઞ્ઞસુત્તેસુ)] સમન્નાહરિત્વા ઓહિતસોતા ધમ્મં સુણન્તિ.

અથ ખો ભગવા એતમત્થં વિદિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ઉદાનં ઉદાનેસિ –

‘‘અત્થિ, ભિક્ખવે, તદાયતનં, યત્થ નેવ પથવી, ન આપો, ન તેજો, ન વાયો, ન આકાસાનઞ્ચાયતનં, ન વિઞ્ઞાણઞ્ચાયતનં, ન આકિઞ્ચઞ્ઞાયતનં, ન નેવસઞ્ઞાનાસઞ્ઞાયતનં, નાયં લોકો, ન પરલોકો, ન ઉભો ચન્દિમસૂરિયા. તત્રાપાહં, ભિક્ખવે, નેવ આગતિં વદામિ, ન ગતિં, ન ઠિતિં, ન ચુતિં, ન ઉપપત્તિં; અપ્પતિટ્ઠં, અપ્પવત્તં, અનારમ્મણમેવેતં. એસેવન્તો દુક્ખસ્સા’’તિ. પઠમં.