૪. કુમારકસુત્તં

૪૪. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. તેન ખો પન સમયેન સમ્બહુલા કુમારકા અન્તરા ચ સાવત્થિં અન્તરા ચ જેતવનં મચ્છકે બાધેન્તિ.

અથ ખો ભગવા પુબ્બણ્હસમયં નિવાસેત્વા પત્તચીવરમાદાય સાવત્થિં પિણ્ડાય પાવિસિ. અદ્દસા ખો ભગવા તે સમ્બહુલે કુમારકે અન્તરા ચ સાવત્થિં અન્તરા ચ જેતવનં મચ્છકે બાધેન્તે. દિસ્વાન યેન તે કુમારકા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા તે કુમારકે એતદવોચ – ‘‘ભાયથ વો, તુમ્હે કુમારકા, દુક્ખસ્સ, અપ્પિયં વો દુક્ખ’’ન્તિ? ‘‘એવં, ભન્તે, ભાયામ મયં, ભન્તે, દુક્ખસ્સ, અપ્પિયં નો દુક્ખ’’ન્તિ.

અથ ખો ભગવા એતમત્થં વિદિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ઉદાનં ઉદાનેસિ –

‘‘સચે ભાયથ દુક્ખસ્સ, સચે વો દુક્ખમપ્પિયં;

માકત્થ પાપકં કમ્મં, આવિ વા યદિ વા રહો.

‘‘સચે ચ પાપકં કમ્મં, કરિસ્સથ કરોથ વા;

ન વો દુક્ખા પમુત્યત્થિ, ઉપેચ્ચપિ [ઉપચ્ચપિ (ક.), ઉપ્પચ્ચપિ (?), ઉપ્પતિત્વાપિ ઇતિ અત્થો] પલાયત’’ન્તિ. ચતુત્થં;