૨. અપ્પાયુકસુત્તં

૪૨. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. અથ ખો આયસ્મા આનન્દો સાયન્હસમયં પટિસલ્લાના [પટિસલ્લાણા (સી.)] વુટ્ઠિતો યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં અભિવાદેત્વા એકમન્તં નિસીદિ. એકમન્તં નિસિન્નો ખો આયસ્મા આનન્દો ભગવન્તં એતદવોચ – ‘‘અચ્છરિયં, ભન્તે, અબ્ભુતં, ભન્તે! યાવ અપ્પાયુકા હિ, ભન્તે, ભગવતો માતા અહોસિ, સત્તાહજાતે ભગવતિ ભગવતો માતા કાલમકાસિ, તુસિતં કાયં ઉપપજ્જી’’તિ.

‘‘એવમેતં, આનન્દ [એવમેતં આનન્દ એવમેતં આનન્દ (સ્યા.)], અપ્પાયુકા હિ, આનન્દ, બોધિસત્તમાતરો હોન્તિ. સત્તાહજાતેસુ બોધિસત્તેસુ બોધિસત્તમાતરો કાલં કરોન્તિ, તુસિતં કાયં ઉપપજ્જન્તી’’તિ.

અથ ખો ભગવા એતમત્થં વિદિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ઉદાનં ઉદાનેસિ –

‘‘યે કેચિ ભૂતા ભવિસ્સન્તિ યે વાપિ,

સબ્બે ગમિસ્સન્તિ પહાય દેહં;

તં સબ્બજાનિં કુસલો વિદિત્વા,

આતાપિયો બ્રહ્મચરિયં ચરેય્યા’’તિ. દુતિયં;