२. दुतियसिक्खापदं

९८२. तेन समयेन बुद्धो भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन भिक्खुनियो आसन्दिम्पि पल्लङ्कम्पि परिभुञ्जन्ति. मनुस्सा विहारचारिकं आहिण्डन्ता पस्सित्वा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम भिक्खुनियो आसन्दिम्पि पल्लङ्कम्पि परिभुञ्जिस्सन्ति, सेय्यथापि गिहिनियो कामभोगिनियो’’ति! अस्सोसुं खो भिक्खुनियो तेसं मनुस्सानं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. या ता भिक्खुनियो अप्पिच्छा…पे… ता उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम भिक्खुनियो आसन्दिम्पि पल्लङ्कम्पि परिभुञ्जिस्सन्ती’’ति…पे… सच्चं किर, भिक्खवे, भिक्खुनियो आसन्दिम्पि पल्लङ्कम्पि परिभुञ्जन्तीति? ‘‘सच्चं, भगवा’’ति. विगरहि बुद्धो भगवा…पे… कथञ्हि नाम, भिक्खवे, भिक्खुनियो आसन्दिम्पि पल्लङ्कम्पि परिभुञ्जिस्सन्ति! नेतं, भिक्खवे, अप्पसन्नानं वा पसादाय…पे… एवञ्च पन, भिक्खवे, भिक्खुनियो इमं सिक्खापदं उद्दिसन्तु –

९८३. ‘‘या पन भिक्खुनी आसन्दिं वा पल्लङ्कं वा परिभुञ्जेय्य, पाचित्तिय’’न्ति.

९८४. या पनाति या यादिसा…पे… भिक्खुनीति…पे… अयं इमस्मिं अत्थे अधिप्पेता भिक्खुनीति.

आसन्दी नाम अतिक्कन्तप्पमाणा वुच्चति.

पल्लङ्को नाम आहरिमेहि [‘‘असंहारिमेहि’’ इति कङ्खावितरणिया समेति] वाळेहि कतो होति.

परिभुञ्जेय्याति तस्मिं अभिनिसीदति वा अभिनिपज्जति वा, आपत्ति पाचित्तियस्स.

९८५. अनापत्ति आसन्दिया पादे छिन्दित्वा परिभुञ्जति, पल्लङ्कस्स वाळे भिन्दित्वा परिभुञ्जति, उम्मत्तिकाय, आदिकम्मिकायाति.

दुतियसिक्खापदं निट्ठितं.