२६१. अप्पटिकम्मे उक्खेपनीयकम्मविवादकथा
४३८. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु आपत्तिं आपज्जित्वा न इच्छति आपत्तिं पटिकातुं. तत्र चे भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु आपत्तिं आपज्जित्वा न इच्छति आपत्तिं पटिकातुं. हन्दस्स मयं आपत्तिया अप्पटिकम्मे उक्खेपनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स आपत्तिया अप्पटिकम्मे उक्खेपनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन वग्गा…पे… अधम्मेन समग्गा… धम्मेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन समग्गा. तत्रट्ठो सङ्घो विवदति – ‘‘अधम्मेन वग्गकम्मं, अधम्मेन समग्गकम्मं, धम्मेन वग्गकम्मं, धम्मपतिरूपकेन वग्गकम्मं, धम्मपतिरूपकेन समग्गकम्मं, अकतं कम्मं दुक्कटं कम्मं पुन कातब्बं कम्म’’न्ति. तत्र, भिक्खवे, ये ते भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘धम्मपतिरूपकेन समग्गकम्म’’न्ति; ये च ते भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘अकतं कम्मं दुक्कटं कम्मं पुन कातब्बं कम्म’’न्ति, इमे तत्थ भिक्खू धम्मवादिनो. इमे पञ्च वारा संखित्ता.
अप्पटिकम्मे उक्खेपनीयकम्मविवादकथा निट्ठिता.