२४८. अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मकथा
४१७. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु न इच्छति पापिकं दिट्ठिं पटिनिस्सज्जितुं. तत्र चे भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु न इच्छति पापिकं दिट्ठिं पटिनिस्सज्जितुं. हन्दस्स मयं पापिकाय दिट्ठिया अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स पापिकाय दिट्ठिया अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन वग्गा. सो तम्हा आवासा अञ्ञं आवासं गच्छति. तत्थपि भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु सङ्घेन पापिकाय दिट्ठिया अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मकतो अधम्मेन वग्गेहि. हन्दस्स मयं पापिकाय दिट्ठिया अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स पापिकाय दिट्ठिया अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन समग्गा…पे… धम्मेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन समग्गा…पे….
चक्कं कातब्बं.
अप्पटिनिस्सग्गे उक्खेपनीयकम्मकथा निट्ठिता.