२४६. अदस्सने उक्खेपनीयकम्मकथा
४१५. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु आपत्तिं आपज्जित्वा न इच्छति आपत्तिं पस्सितुं. तत्र चे भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु आपत्तिं आपज्जित्वा न इच्छति आपत्तिं पस्सितुं. हन्दस्स मयं आपत्तिया अदस्सने उक्खेपनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स आपत्तिया अदस्सने उक्खेपनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन वग्गा. सो तम्हा आवासा अञ्ञं आवासं गच्छति. तत्थपि भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु सङ्घेन आपत्तिया अदस्सने उक्खेपनीयकम्मकतो अधम्मेन वग्गेहि. हन्दस्स मयं आपत्तिया अदस्सने उक्खेपनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स आपत्तिया अदस्सने उक्खेपनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन समग्गा…पे… धम्मेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन समग्गा…पे….
चक्कं कातब्बं.
अदस्सने उक्खेपनीयकम्मकथा निट्ठिता.