२४४. पब्बाजनीयकम्मकथा
४१३. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु कुलदूसको होति पापसमाचारो. तत्र चे भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु कुलदूसको पापसमाचारो. हन्दस्स मयं पब्बाजनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स पब्बाजनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन वग्गा. सो तम्हा आवासा अञ्ञं आवासं गच्छति. तत्थपि भिक्खूनं एवं होति – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु सङ्घेन पब्बाजनीयकम्मकतो अधम्मेन वग्गेहि. हन्दस्स मयं पब्बाजनीयकम्मं करोमा’’ति. ते तस्स पब्बाजनीयकम्मं करोन्ति – अधम्मेन समग्गा…पे… धम्मेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन वग्गा… धम्मपतिरूपकेन समग्गा…पे….
चक्कं कातब्बं.
पब्बाजनीयकम्मकता निट्ठिता.