२३३. तस्सुद्दानं

राजगहको नेगमो, दिस्वा वेसालियं गणिं;

पुन राजगहं गन्त्वा, रञ्ञो तं पटिवेदयि.

पुत्तो सालवतिकाय, अभयस्स हि अत्रजो;

जीवतीति कुमारेन, सङ्खातो जीवको इति.

सो हि तक्कसीलं गन्त्वा, उग्गहेत्वा महाभिसो;

सत्तवस्सिकआबाधं, नत्थुकम्मेन नासयि.

रञ्ञो भगन्दलाबाधं, आलेपेन अपाकड्ढि;

ममञ्च इत्थागारञ्च, बुद्धसङ्घं चुपट्ठहि.

राजगहको च सेट्ठि, अन्तगण्ठि तिकिच्छितं;

पज्जोतस्स महारोगं, घतपानेन नासयि.

अधिकारञ्च सिवेय्यं, अभिसन्नं सिनेहति;

तीहि उप्पलहत्थेहि, समत्तिंसविरेचनं.

पकतत्तं वरं याचि, सिवेय्यञ्च पटिग्गहि;

चीवरञ्च गिहिदानं, अनुञ्ञासि तथागतो.

राजगहे जनपदे बहुं, उप्पज्जि चीवरं;

पावारो कोसियञ्चेव, कोजवो अड्ढकासिकं.

उच्चावचा च सन्तुट्ठि, नागमेसागमेसुं च;

पठमं पच्छा सदिसा, कतिका च पटिहरुं.

भण्डागारं अगुत्तञ्च, वुट्ठापेन्ति तथेव च;

उस्सन्नं कोलाहलञ्च, कथं भाजे कथं ददे.

सकातिरेकभागेन, पटिवीसो कथं ददे;

छकणेन सीतुदका [सीतुन्दी च (सी.), सीतुण्हि च (कत्थचि)], उत्तरितु न जानरे.

आरोपेन्ता भाजनञ्च, पातिया च छमाय च;

उपचिकामज्झे जीरन्ति, एकतो पत्थिन्नेन च.

फरुसाच्छिन्नच्छिबन्धा, अद्दसासि उब्भण्डिते;

वीमंसित्वा सक्यमुनि, अनुञ्ञासि तिचीवरं.

अञ्ञेन अतिरेकेन, उप्पज्जि छिद्दमेव च;

चातुद्दीपो वरं याचि, दातुं वस्सिकसाटिकं.

आगन्तुगमिगिलानं, उपट्ठाकञ्च भेसज्जं;

धुवं उदकसाटिञ्च, पणीतं अतिखुद्दकं.

थुल्लकच्छुमुखं खोमं, परिपुण्णं अधिट्ठानं;

पच्छिमं कतो गरुको, विकण्णो सुत्तमोकिरि.

लुज्जन्ति नप्पहोन्ति, च अन्वाधिकं बहूनि च;

अन्धवने अस्सतिया, एको वस्सं उतुम्हि च.

द्वे भातुका राजगहे, उपनन्दो पुन द्विसु;

कुच्छिविकारो गिलानो, उभो चेव गिलानका [गिलायना (क.)].

नग्गा कुसा वाकचीरं, फलको केसकम्बलं;

वाळउलूकपक्खञ्च, अजिनं अक्कनाळकं.

पोत्थकं नीलपीतञ्च, लोहितं मञ्जिट्ठेन च;

कण्हा महारङ्गनाम, अच्छिन्नदसिका तथा.

दीघपुप्फफणदसा, कञ्चुतिरीटवेठनं;

अनुप्पन्ने पक्कमति, सङ्घो भिज्जति तावदे.

पक्खे ददन्ति सङ्घस्स, आयस्मा रेवतो पहि;

विस्सासगाहाधिट्ठाति, अट्ठ चीवरमातिकाति.

इमम्हि खन्धके वत्थू छन्नवुति.

चीवरक्खन्धको निट्ठितो.