२१७. तिचीवरानुजानना

३४६. अथ खो भगवा राजगहे यथाभिरन्तं विहरित्वा येन वेसाली तेन चारिकं पक्कामि. अद्दस खो भगवा अन्तरा च राजगहं अन्तरा च वेसालिं अद्धानमग्गप्पटिपन्नो सम्बहुले भिक्खू चीवरेहि उब्भण्डिते [उब्भण्डीकते (स्या.)] सीसेपि चीवरभिसिं करित्वा खन्धेपि चीवरभिसिं करित्वा कटियापि चीवरभिसिं करित्वा आगच्छन्ते, दिस्वान भगवतो एतदहोसि – ‘‘अतिलहुं खो इमे मोघपुरिसा चीवरे बाहुल्लाय आवत्ता. यंनूनाहं भिक्खूनं चीवरे सीमं बन्धेय्यं, मरियादं ठपेय्य’’न्ति. अथ खो भगवा अनुपुब्बेन चारिकं चरमानो येन वेसाली तदवसरि. तत्र सुदं भगवा वेसालियं विहरति गोतमके चेतिये. तेन खो पन समयेन भगवा सीतासु हेमन्तिकासु रत्तीसु अन्तरट्ठकासु हिमपातसमये रत्तिं अज्झोकासे एकचीवरो निसीदि. न भगवन्तं सीतं अहोसि. निक्खन्ते पठमे यामे सीतं भगवन्तं अहोसि. दुतियं भगवा चीवरं पारुपि. न भगवन्तं सीतं अहोसि. निक्खन्ते मज्झिमे यामे सीतं भगवन्तं अहोसि. ततियं भगवा चीवरं पारुपि. न भगवन्तं सीतं अहोसि. निक्खन्ते पच्छिमे यामे उद्धस्ते अरुणे नन्दिमुखिया रत्तिया सीतं भगवन्तं अहोसि. चतुत्थं भगवा चीवरं पारुपि. न भगवन्तं सीतं अहोसि. अथ खो भगवतो एतदहोसि – ‘‘येपि खो ते कुलपुत्ता इमस्मिं धम्मविनये सीतालुका सीतभीरुका तेपि सक्कोन्ति तिचीवरेन यापेतुं. यंनूनाहं भिक्खूनं चीवरे सीमं बन्धेय्यं, मरियादं ठपेय्यं, तिचीवरं अनुजानेय्य’’न्ति. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘इधाहं, भिक्खवे, अन्तरा च राजगहं अन्तरा च वेसालिं अद्धानमग्गप्पटिपन्नो अद्दसं सम्बहुले भिक्खू चीवरेहि उब्भण्डिते सीसेपि चीवरभिसिं करित्वा खन्धेपि चीवरभिसिं करित्वा कटियापि चीवरभिसिं करित्वा आगच्छन्ते, दिस्वान मे एतदहोसि – ‘अतिलहुं खो इमे मोघपुरिसा चीवरे बाहुल्लाय आवत्ता. यंनूनाहं भिक्खूनं चीवरे सीमं बन्धेय्यं, मरियादं ठपेय्य’न्ति. इधाहं, भिक्खवे, सीतासु हेमन्तिकासु रत्तीसु अन्तरट्ठकासु हिमपातसमये रत्तिं अज्झोकासे एकचीवरो निसीदिं. न मं सीतं अहोसि. निक्खन्ते पठमे यामे सीतं मं अहोसि. दुतियाहं चीवरं पारुपिं. न मं सीतं अहोसि. निक्खन्ते मज्झिमे यामे सीतं मं अहोसि. ततियाहं चीवरं पारुपिं. न मं सीतं अहोसि. निक्खन्ते पच्छिमे यामे उद्धस्ते अरुणे नन्दिमुखिया रत्तिया सीतं मं अहोसि. चतुत्थाहं चीवरं पारुपिं. न मं सीतं अहोसि. तस्स मय्हं, भिक्खवे, एतदहोसि – ‘‘येपि खो ते कुलपुत्ता इमस्मिं धम्मविनये सीतालुका सीतभीरुका तेपि सक्कोन्ति तिचीवरेन यापेतुं. यंनूनाहं भिक्खूनं चीवरे सीमं बन्धेय्यं, मरियादं ठपेय्यं, तिचीवरं अनुजानेय्य’न्ति. अनुजानामि, भिक्खवे, तिचीवरं – दिगुणं सङ्घाटिं, एकच्चियं उत्तरासङ्गं, एकच्चियं अन्तरवासक’’न्ति.

तिचीवरानुजानना निट्ठिता.