२०४. बिम्बिसारराजवत्थु

३३१. तेन खो पन समयेन रञ्ञो मागधस्स सेनियस्स बिम्बिसारस्स भगन्दलाबाधो होति. साटका लोहितेन मक्खियन्ति. देवियो दिस्वा उप्पण्डेन्ति – ‘‘उतुनी दानि देवो, पुप्फं देवस्स उप्पन्नं, न चिरं [नचिरस्सेव (स्या.)] देवो विजायिस्सती’’ति. तेन राजा मङ्कु होति. अथ खो राजा मागधो सेनियो बिम्बिसारो अभयं राजकुमारं एतदवोच – ‘‘मय्हं खो, भणे अभय, तादिसो आबाधो, साटका लोहितेन मक्खियन्ति, देवियो मं दिस्वा उप्पण्डेन्ति – ‘उतुनी दानि देवो, पुप्फं देवस्स उप्पन्नं, न चिरं देवो विजायिस्सती’ति. इङ्घ, भणे अभय, तादिसं वेज्जं जानाहि यो मं तिकिच्छेय्या’’ति. ‘‘अयं, देव, अम्हाकं जीवको वेज्जो तरुणो भद्रको. सो देवं तिकिच्छिस्सती’’ति. ‘‘तेन हि, भणे अभय, जीवकं वेज्जं आणापेहि; सो मं तिकिच्छिस्सती’’ति. अथ खो अभयो राजकुमारो जीवकं कोमारभच्चं आणापेसि – ‘‘गच्छ, भणे जीवक, राजानं तिकिच्छाही’’ति. ‘‘एवं, देवा’’ति खो जीवको कोमारभच्चो अभयस्स राजकुमारस्स पटिस्सुत्वा नखेन भेसज्जं आदाय येन राजा मागधो सेनियो बिम्बिसारो तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा राजानं मागधं सेनियं बिम्बिसारं एतदवोच – ‘‘आबाधं ते, देव, पस्सामा’’ति [पस्सामीति (स्या.)]. अथ खो जीवको कोमारभच्चो रञ्ञो मागधस्स सेनियस्स बिम्बिसारस्स भगन्दलाबाधं एकेनेव आलेपेन अपकड्ढि. अथ खो राजा मागधो सेनियो बिम्बिसारो अरोगो समानो पञ्च इत्थिसतानि सब्बालङ्कारं भूसापेत्वा ओमुञ्चापेत्वा पुञ्जं कारापेत्वा जीवकं कोमारभच्चं एतदवोच – ‘‘एतं, भणे जीवक, पञ्चन्नं इत्थिसतानं सब्बालङ्कारं तुय्हं होतू’’ति. ‘‘अलं, देव, अधिकारं मे देवो सरतू’’ति. ‘‘तेन हि, भणे जीवक, मं उपट्ठह, इत्थागारञ्च, बुद्धप्पमुखञ्च भिक्खुसङ्घ’’न्ति. ‘‘एवं, देवा’’ति खो जीवको कोमारभच्चो रञ्ञो मागधस्स सेनियस्स बिम्बिसारस्स पच्चस्सोसि.

बिम्बिसारराजवत्थु निट्ठितं.