१८६. तस्सुद्दानं

सारदिके विकालेपि, वसं मूले पिट्ठेहि च;

कसावेहि पण्णं फलं, जतु लोणं छकणञ्च.

चुण्णं चालिनि मंसञ्च, अञ्जनं उपपिसनी [उपपिं सनी (सी.), उपपिं सनं (स्या.)];

अञ्जनी उच्चापारुता, सलाका सलाकठानिं [सलाकोधनी (सी. स्या.)].

थविकंसबद्धकं सुत्तं, मुद्धनितेलनत्थु च;

नत्थुकरणी धूमञ्च, नेत्तञ्चापिधनत्थवि.

तेलपाकेसु मज्जञ्च, अतिक्खित्तं अब्भञ्जनं;

तुम्बं सेदं सम्भारञ्च, महा भङ्गोदकं तथा.

दककोट्ठं लोहितञ्च, विसाणं पादब्भञ्जनं;

पज्जं सत्थं कसावञ्च, तिलकक्कं कबळिकं.

चोळं सासपकुट्टञ्च, धूम सक्खरिकाय च;

वणतेलं विकासिकं, विकटञ्च पटिग्गहं.

गूथं करोन्तो लोळिञ्च, खारं मुत्तहरीतकं;

गन्धा विरेचनञ्चेव, अच्छाकटं कटाकटं.

पटिच्छादनि पब्भारा, आराम सत्ताहेन च;

गुळं मुग्गं सोवीरञ्च, सामंपाका पुनापचे.

पुनानुञ्ञासि दुब्भिक्खे, फलञ्च तिलखादनी;

पुरेभत्तं कायडाहो, निब्बत्तञ्च भगन्दलं.

वत्थिकम्मञ्च सुप्पिञ्च, मनुस्समंसमेव च;

हत्थिअस्सा सुनखो च, अहि सीहञ्च दीपिकं [हत्थिअस्ससुनखाहि, सीहब्यग्घञ्च दीपिकं (सी.)].

अच्छतरच्छमंसञ्च, पटिपाटि च यागु च;

तरुणं अञ्ञत्र गुळं, सुनिधावसथागारं.

गङ्गा कोटिसच्चकथा, अम्बपाली च लिच्छवी;

उद्दिस्स कतं सुभिक्खं, पुनदेव पटिक्खिपि.

मेघो यसो मेण्डको, च गोरसं पाथेय्यकेन च;

केणि अम्बो जम्बु चोच, मोचमधुमुद्दिकसालुकं.

फारुसका डाकपिट्ठं, आतुमायं नहापितो;

सावत्थियं फलं बीजं, किस्मिं ठाने च कालिकेति.

इमम्हि खन्धके वत्थू एकसतं छवत्थु.

भेसज्जक्खन्धको निट्ठितो.