१५६. गिहिविकतानुञ्ञातादि

२५६. तेन खो पन समयेन मनुस्सानं मञ्चम्पि पीठम्पि चम्मोनद्धानि होन्ति, चम्मविनद्धानि. भिक्खू कुक्कुच्चायन्ता नाभिनिसीदन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, गिहिविकतं अभिनिसीदितुं, न त्वेव अभिनिपज्जितुन्ति.

तेन खो पन समयेन विहारा चम्मवद्धेहि ओगुम्फियन्ति [ओगुम्भियन्ति (क.)]. भिक्खू कुक्कुच्चायन्ता नाभिनिसीदन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, बन्धनमत्तं अभिनिसीदितुन्ति.

तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सउपाहना गामं पविसन्ति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘सेय्यथापि गिही कामभोगिनो’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सउपाहनेन गामो पविसितब्बो. यो पविसेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु गिलानो होति, न सक्कोति विना उपाहनेन गामं पविसितुं. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, गिलानेन भिक्खुना सउपाहनेन गामं पविसितुन्ति.

गिहिविकतानुञ्ञातादि निट्ठिता.