१५३. यानादिपटिक्खेपो

२५३. तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू यानेन यायन्ति, इत्थियुत्तेनपि पुरिसन्तरेन, पुरिसयुत्तेनपि इत्थन्तरेन. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘सेय्यथापि गङ्गामहियाया’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, यानेन यायितब्बं. यो यायेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु कोसलेसु जनपदे सावत्थिं गच्छन्तो भगवन्तं दस्सनाय अन्तरामग्गे गिलानो होति. अथ खो सो भिक्खु मग्गा ओक्कम्म अञ्ञतरस्मिं रुक्खमूले निसीदि. मनुस्सा तं भिक्खुं दिस्वा एतदवोचुं – ‘‘कहं, भन्ते, अय्यो गमिस्सती’’ति? ‘‘सावत्थिं खो अहं, आवुसो, गमिस्सामि भगवन्तं दस्सनाया’’ति. ‘‘एहि, भन्ते, गमिस्सामा’’ति. ‘‘नाहं, आवुसो, सक्कोमि, गिलानोम्ही’’ति. ‘‘एहि, भन्ते, यानं अभिरुहा’’ति. ‘‘अलं, आवुसो, पटिक्खित्तं भगवता यान’’न्ति कुक्कुच्चायन्तो यानं नाभिरुहि. अथ खो सो भिक्खु सावत्थिं गन्त्वा भिक्खूनं एतमत्थं आरोचेसि. भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, गिलानस्स यानन्ति. अथ खो भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘इत्थियुत्तं नु खो पुरिसयुत्तं नु खो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, पुरिसयुत्तं हत्थवट्टकन्ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स भिक्खुनो यानुग्घातेन बाळ्हतरं अफासु अहोसि. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, सिविकं पाटङ्किन्ति.

यानादिपटिक्खेपो निट्ठितो.