१४८. दिगुणादिउपाहनपटिक्खेपो

२४५. अथ खो भगवा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘एवं खो, भिक्खवे, कुलपुत्ता अञ्ञं ब्याकरोन्ति, अत्थो च वुत्तो, अत्ता च अनुपनीतो. अथ च, पनिधेकच्चे मोघपुरिसा हसमानकं, मञ्ञे, अञ्ञं ब्याकरोन्ति, ते पच्छा विघातं आपज्जन्ती’’ति. अथ खो भगवा आयस्मन्तं सोणं आमन्तेसि – ‘‘त्वं खोसि, सोण, सुखुमालो. अनुजानामि ते, सोण, एकपलासिकं उपाहन’’न्ति. ‘‘अहं खो, भन्ते, असीतिसकटवाहे हिरञ्ञं ओहाय अगारस्मा अनगारियं पब्बजितो, सत्तहत्थिकञ्च अनीकं. अथाहं भन्ते एकपलासिकं चे उपाहनं परिहरिस्सामि, तस्स मे भविस्सन्ति वत्तारो ‘सोणो कोळिविसो असीतिसकटवाहे हिरञ्ञं ओहाय अगारस्मा अनगारियं पब्बजितो, सत्तहत्थिकञ्च अनीकं. सो दानायं एकपलासिकासु उपाहनासु सत्तो’ति. सचे भगवा भिक्खुसङ्घस्स अनुजानिस्सति अहम्पि परिभुञ्जिस्सामि; नो चे भगवा भिक्खुसङ्घस्स अनुजानिस्सति, अहम्पि न परिभुञ्जिस्सामी’’ति. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, एकपलासिकं उपाहनं. न, भिक्खवे, दिगुणा उपाहना धारेतब्बा. न तिगुणा उपाहना धारेतब्बा. न गुणङ्गुणूपाहना [गणङ्गणूपाहना (बहूसु)] धारेतब्बा. यो धारेय्य, आपत्ति दुक्कटस्सा’’ति.

दिगुणादिउपाहनपटिक्खेपो निट्ठितो.