१४४. भण्डनकारकवत्थु

२४०. तेन खो पन समयेन सम्बहुला सन्दिट्ठा सम्भत्ता भिक्खू कोसलेसु जनपदे अञ्ञतरस्मिं आवासे वस्सं उपगच्छिंसु. तेसं सामन्ता अञ्ञे भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका वस्सं उपगच्छिंसु – मयं तेसं भिक्खूनं वस्संवुट्ठानं पवारणाय पवारणं ठपेस्सामाति. अस्सोसुं खो ते भिक्खू – ‘‘अम्हाकं किर सामन्ता अञ्ञे भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका वस्सं उपगता – मयं तेसं भिक्खूनं वस्संवुट्ठानं पवारणाय पवारणं ठपेस्सामा’’ति. कथं नु खो अम्हेहि पटिपज्जितब्बन्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं.

इध पन, भिक्खवे, सम्बहुला सन्दिट्ठा सम्भत्ता भिक्खू अञ्ञतरस्मिं आवासे वस्सं उपगच्छन्ति. तेसं सामन्ता अञ्ञे भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका वस्सं उपगच्छन्ति – मयं तेसं भिक्खूनं वस्संवुट्ठानं पवारणाय पवारणं ठपेस्सामाति. अनुजानामि, भिक्खवे, तेहि भिक्खूहि द्वे तयो उपोसथे चातुद्दसिके कातुं – कथं मयं तेहि भिक्खूहि पठमतरं पवारेय्यामाति. ते चे, भिक्खवे, भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका तं आवासं आगच्छन्ति, तेहि, भिक्खवे, आवासिकेहि भिक्खूहि लहुं लहुं सन्निपतित्वा पवारेतब्बं, पवारेत्वा वत्तब्बा – ‘‘पवारिता खो मयं, आवुसो; यथायस्मन्ता मञ्ञन्ति तथा करोन्तू’’ति. ते चे, भिक्खवे, भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका असंविहिता तं आवासं आगच्छन्ति, तेहि, भिक्खवे, आवासिकेहि भिक्खूहि आसनं पञ्ञपेतब्बं, पादोदकं पादपीठं पादकथलिकं उपनिक्खिपितब्बं, पच्चुग्गन्त्वा पत्तचीवरं पटिग्गहेतब्बं, पानीयेन परिपुच्छितब्बा; तेसं विक्खित्वा [विक्खिपापेत्वा (पटिविसोधकानं मति), आचिक्खित्वा (क.)] निस्सीमं गन्त्वा पवारेतब्बं, पवारेत्वा वत्तब्बा – ‘‘पवारिता खो मयं, आवुसो; यथायस्मन्ता मञ्ञन्ति तथा करोन्तू’’ति. एवञ्चेतं लभेथ, इच्चेतं कुसलं. नो चे लभेथ, आवासिकेन भिक्खुना ब्यत्तेन पटिबलेन आवासिका भिक्खू ञापेतब्बा –

‘‘सुणन्तु मे, आयस्मन्तो [आयस्मन्ता (क.)], आवासिका. यदायस्मन्तानं पत्तकल्लं, इदानि उपोसथं करेय्याम, पातिमोक्खं उद्दिसेय्याम, आगमे काळे पवारेय्यामा’’ति. ते चे, भिक्खवे, भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका ते भिक्खू एवं वदेय्युं – ‘‘साधावुसो, इदानेव नो पवारेथा’’ति, ते एवमस्सु वचनीया – ‘‘अनिस्सरा खो तुम्हे, आवुसो, अम्हाकं पवारणाय; न ताव मयं पवारेय्यामा’’ति. ते चे, भिक्खवे, भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका तं काळं अनुवसेय्युं, आवासिकेन, भिक्खवे, भिक्खुना ब्यत्तेन पटिबलेन आवासिका भिक्खू ञापेतब्बा –

‘‘सुणन्तु मे, आयस्मन्तो, आवासिका. यदायस्मन्तानं पत्तकल्लं, इदानि उपोसथं करेय्याम, पातिमोक्खं उद्दिसेय्याम, आगमे जुण्हे पवारेय्यामा’’ति. ते चे, भिक्खवे, भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका ते भिक्खू एवं वदेय्युं – ‘‘साधावुसो, इदानेव नो पवारेय्याथा’’ति, ते एवमस्सु वचनीया – ‘‘अनिस्सरा खो तुम्हे, आवुसो, अम्हाकं पवारणाय, न ताव मयं पवारेय्यामा’’ति. ते चे, भिक्खवे, भिक्खू भण्डनकारका कलहकारका विवादकारका भस्सकारका सङ्घे अधिकरणकारका तम्पि जुण्हं अनुवसेय्युं, तेहि, भिक्खवे, भिक्खूहि सब्बेहेव आगमे जुण्हे कोमुदिया चातुमासिनिया अकामा पवारेतब्बं.

तेहि चे, भिक्खवे, भिक्खूहि पवारियमाने गिलानो अगिलानस्स पवारणं ठपेति, सो एवमस्स वचनीयो – ‘‘आयस्मा खो गिलानो. गिलानो च अननुयोगक्खमो वुत्तो भगवता. आगमेहि, आवुसो, याव अरोगो होसि. अरोगो आकङ्खमानो चोदेस्ससी’’ति. एवञ्चे वुच्चमानो चोदेति, अनादरिये पाचित्तियं. तेहि चे, भिक्खवे, भिक्खूहि पवारियमाने अगिलानो गिलानस्स पवारणं ठपेति, सो एवमस्स वचनीयो – ‘‘अयं खो, आवुसो, भिक्खु गिलानो. गिलानो च अननुयोगक्खमो वुत्तो भगवता. आगमेहि, आवुसो, यावायं भिक्खु अरोगो होति. अरोगं आकङ्खमानो चोदेस्ससी’’ति. एवञ्चे वुच्चमानो चोदेति, अनादरिये पाचित्तियं. तेहि चे, भिक्खवे, भिक्खूहि पवारियमाने गिलानो गिलानस्स पवारणं ठपेति, सो एवमस्स वचनीयो – ‘‘आयस्मन्ता खो गिलाना. गिलानो च अननुयोगक्खमो वुत्तो भगवता. आगमेहि, आवुसो, याव अरोगा होथ. अरोगो अरोगं आकङ्खमानो चोदेस्ससी’’ति [याव अरोगो होति, अरोगं आकङ्खमानो चोदेस्ससीति (क.)]. एवञ्चे वुच्चमानो चोदेति, अनादरिये पाचित्तियं. तेहि चे, भिक्खवे, भिक्खूहि पवारियमाने अगिलानो अगिलानस्स पवारणं ठपेति, उभो सङ्घेन समनुयुञ्जित्वा समनुगाहित्वा [समनुभासित्वा (सी.)] यथाधम्मं कारापेत्वा सङ्घेन पवारेतब्बन्ति.

भण्डनकारकवत्थु निट्ठितं.