११७. अधम्मिककतिका

२०५. तेन खो पन समयेन सावत्थिया सङ्घेन एवरूपा कतिका कता होति – अन्तरावस्सं न पब्बाजेतब्बन्ति. विसाखाय मिगारमातुया नत्ता भिक्खू उपसङ्कमित्वा पब्बज्जं याचि. भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘सङ्घेन खो, आवुसो, एवरूपा कतिका कता ‘अन्तरावस्सं न पब्बाजेतब्ब’न्ति. आगमेहि, आवुसो, याव भिक्खू वस्सं वसन्ति. वस्संवुट्ठा पब्बाजेस्सन्ती’’ति. अथ खो ते भिक्खू वस्संवुट्ठा विसाखाय मिगारमातुया नत्तारं एतदवोचुं – ‘‘एहि, दानि, आवुसो, पब्बजाही’’ति. सो एवमाह – ‘‘सचाहं, भन्ते, पब्बजितो अस्सं, अभिरमेय्यामहं [अभिरमेय्यं चाहं (सी.)]. न दानाहं, भन्ते, पब्बजिस्सामी’’ति. विसाखा मिगारमाता उज्झायति खिय्यति विपाचेति – ‘‘कथञ्हि नाम अय्या एवरूपं कतिकं करिस्सन्ति ‘न अन्तरावस्सं पब्बाजेतब्ब’न्ति. कं कालं धम्मो न चरितब्बो’’ति? अस्सोसुं खो भिक्खू विसाखाय मिगारमातुया उज्झायन्तिया खिय्यन्तिया विपाचेन्तिया. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, एवरूपा कतिका कातब्बा – ‘न अन्तरावस्सं पब्बाजेतब्ब’न्ति. यो करेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

अधम्मिककतिका निट्ठिता.