४७. पण्डकवत्थु

१०९. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो पण्डको भिक्खूसु पब्बजितो होति. सो दहरे दहरे भिक्खू उपसङ्कमित्वा एवं वदेति – ‘‘एथ, मं आयस्मन्तो दूसेथा’’ति. भिक्खू अपसादेन्ति – ‘‘नस्स, पण्डक, विनस्स, पण्डक, को तया अत्थो’’ति. सो भिक्खूहि अपसादितो महन्ते महन्ते मोळिगल्ले सामणेरे उपसङ्कमित्वा एवं वदेति – ‘‘एथ, मं आवुसो दूसेथा’’ति. सामणेरा अपसादेन्ति – ‘‘नस्स, पण्डक, विनस्स, पण्डक, को तया अत्थो’’ति. सो सामणेरेहि अपसादितो हत्थिभण्डे अस्सभण्डे उपसङ्कमित्वा एवं वदेति – ‘‘एथ, मं, आवुसो, दूसेथा’’ति. हत्थिभण्डा अस्सभण्डा दूसेसुं. ते उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘पण्डका इमे समणा सक्यपुत्तिया. येपि इमेसं न पण्डका, तेपि इमे पण्डके दूसेन्ति. एवं इमे सब्बेव अब्रह्मचारिनो’’ति. अस्सोसुं खो भिक्खू तेसं हत्थिभण्डानं अस्सभण्डानं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. पण्डको, भिक्खवे, अनुपसम्पन्नो न उपसम्पादेतब्बो, उपसम्पन्नो नासेतब्बोति.