३५. कम्मारभण्डुवत्थु

९८. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो कम्मारभण्डु मातापितूहि सद्धिं भण्डित्वा आरामं गन्त्वा भिक्खूसु पब्बजितो होति. अथ खो तस्स कम्मारभण्डुस्स मातापितरो तं कम्मारभण्डुं विचिनन्ता आरामं गन्त्वा भिक्खू पुच्छिंसु – ‘‘अपि, भन्ते, एवरूपं दारकं पस्सेय्याथा’’ति? भिक्खू अजानंयेव आहंसु – ‘‘न जानामा’’ति, अपस्संयेव आहंसु – ‘‘न पस्सामा’’ति. अथ खो तस्स कम्मारभण्डुस्स मातापितरो तं कम्मारभण्डुं विचिनन्ता भिक्खूसु पब्बजितं दिस्वा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘अलज्जिनो इमे समणा सक्यपुत्तिया, दुस्सीला मुसावादिनो. जानंयेव आहंसु – ‘न जानामा’ति, पस्संयेव आहंसु – ‘न पस्सामा’ति. अयं दारको भिक्खूसु पब्बजितो’’ति. अस्सोसुं खो भिक्खू तस्स कम्मारभण्डुस्स मातापितूनं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, सङ्घं अपलोकेतुं भण्डुकम्मायाति.

कम्मारभण्डुवत्थु निट्ठितं.