२८. अङ्गुलिमालचोरवत्थु

९१. तेन खो पन समयेन चोरो अङ्गुलिमालो भिक्खूसु पब्बजितो होति. मनुस्सा पस्सित्वा उब्बिज्जन्तिपि, उत्तसन्तिपि, पलायन्तिपि, अञ्ञेनपि गच्छन्ति, अञ्ञेनपि मुखं करोन्ति, द्वारम्पि थकेन्ति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम समणा सक्यपुत्तिया धजबन्धं चोरं पब्बाजेस्सन्ती’’ति. अस्सोसुं खो भिक्खू तेसं मनुस्सानं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं…पे… न, भिक्खवे, धजबन्धो चोरो पब्बाजेतब्बो. यो पब्बाजेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

अङ्गुलिमालचोरवत्थु निट्ठितं.