२१. बालअब्यत्तवत्थु

८२. तेन खो पन समयेन भिक्खू, दसवस्सम्हा दसवस्सम्हाति, बाला अब्यत्ता निस्सयं देन्ति. दिस्सन्ति आचरिया बाला, अन्तेवासिका पण्डिता. दिस्सन्ति आचरिया अब्यत्ता, अन्तेवासिका ब्यत्ता. दिस्सन्ति आचरिया अप्पस्सुता, अन्तेवासिका बहुस्सुता. दिस्सन्ति आचरिया दुप्पञ्ञा, अन्तेवासिका पञ्ञवन्तो. ये ते भिक्खू अप्पिच्छा…पे… ते उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम भिक्खू, दसवस्सम्हा दसवस्सम्हाति, बाला अब्यत्ता निस्सयं दस्सन्ति. दिस्सन्ति आचरिया बाला अन्तेवासिका पण्डिता, दिस्सन्ति आचरिया अब्यत्ता अन्तेवासिका ब्यत्ता, दिस्सन्ति आचरिया अप्पस्सुता अन्तेवासिका बहुस्सुता, दिस्सन्ति आचरिया दुप्पञ्ञा अन्तेवासिका पञ्ञवन्तो’’ति. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं…पे… सच्चं किर, भिक्खवे, भिक्खू, दसवस्सम्हा दसवस्सम्हाति, बाला अब्यत्ता निस्सयं देन्ति…पे… सच्चं, भगवाति. विगरहि बुद्धो भगवा…पे… विगरहित्वा…पे… धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘न, भिक्खवे, बालेन अब्यत्तेन निस्सयो दातब्बो. यो ददेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स. अनुजानामि, भिक्खवे, ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन दसवस्सेन वा अतिरेकदसवस्सेन वा निस्सयं दातु’’न्ति.

बालअब्यत्तवत्थु निट्ठितं.