२. अजपालकथा

४. [उदा. ४] अथ खो भगवा सत्ताहस्स अच्चयेन तम्हा समाधिम्हा वुट्ठहित्वा बोधिरुक्खमूला येन अजपालनिग्रोधो तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा अजपालनिग्रोधमूले सत्ताहं एकपल्लङ्केन निसीदि विमुत्तिसुखपटिसंवेदी. अथ खो अञ्ञतरो हुंहुङ्कजातिको ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि. उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितो खो सो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘कित्तावता नु खो, भो गोतम, ब्राह्मणो होति, कतमे च पन ब्राह्मणकरणा [ब्राह्मणकारका (क.) ब्राह्मणकराणा (?)] धम्मा’’ति? अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

[नेत्ति. १०३] यो ब्राह्मणो बाहितपापधम्मो;

निहुंहुङ्को निक्कसावो यतत्तो;

वेदन्तगू वुसितब्रह्मचरियो;

धम्मेन सो ब्रह्मवादं वदेय्य;

यस्सुस्सदा नत्थि कुहिञ्चि लोके’’ति.

अजपालकथा निट्ठिता.