४. अनुमोदनवत्तकथा

३६२. तेन खो पन समयेन भिक्खू भत्तग्गे न अनुमोदन्ति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम समणा सक्यपुत्तिया भत्तग्गे न अनुमोदिस्सन्ती’’ति! अस्सोसुं खो भिक्खू तेसं मनुस्सानं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, भत्तग्गे अनुमोदितु’’न्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘केन नु खो भत्तग्गे अनुमोदितब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, थेरेन भिक्खुना भत्तग्गे अनुमोदितु’’न्ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स पूगस्स सङ्घभत्तं होति. आयस्मा सारिपुत्तो सङ्घत्थेरो होति. भिक्खू – ‘भगवता अनुञ्ञातं थेरेन भिक्खुना भत्तग्गे अनुमोदितु’न्ति – आयस्मन्तं सारिपुत्तं एककं ओहाय पक्कमिंसु. अथ खो आयस्मा सारिपुत्तो ते मनुस्से पटिसम्मोदित्वा पच्छा एकको अगमासि. अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं सारिपुत्तं दूरतोव एककं आगच्छन्तं. दिस्वान आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच – ‘‘कच्चि, सारिपुत्त, भत्तं इद्धं अहोसी’’ति? ‘‘इद्धं खो, भन्ते, भत्तं अहोसि; अपिच मं भिक्खू एककं ओहाय पक्कन्ता’’ति. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, भत्तग्गे चतूहि पञ्चहि थेरानुथेरेहि भिक्खूहि आगमेतु’’न्ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो थेरो भत्तग्गे वच्चितो आगमेसि. सो वच्चं सन्धारेतुं असक्कोन्तो मुच्छितो पपति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, सति करणीये आनन्तरिकं भिक्खुं आपुच्छित्वा गन्तु’’न्ति.