४. पटिञ्ञातकरणं

२००. तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू अप्पटिञ्ञाय भिक्खूनं कम्मानि करोन्ति – तज्जनीयम्पि, नियस्सम्पि, पब्बाजनीयम्पि, पटिसारणीयम्पि, उक्खेपनीयम्पि. ये ते भिक्खू अप्पिच्छा…पे… ते उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम छब्बग्गिया भिक्खू अप्पटिञ्ञाय भिक्खूनं कम्मानि करिस्सन्ति – तज्जनीयम्पि, नियस्सम्पि, पब्बाजनीयम्पि, पटिसारणीयम्पि, उक्खेपनीयम्पी’’ति! अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं…पे… ‘‘सच्चं किर, भिक्खवे…पे… ‘‘सच्चं भगवा’’ति…पे… विगरहित्वा…पे… धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘न, भिक्खवे, अप्पटिञ्ञाय भिक्खूनं कम्मं कातब्बं – तज्जनीयं वा, नियस्सं वा, पब्बाजनीयं वा, पटिसारणीयं वा, उक्खेपनीयं वा. यो करेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स.

२०१. ‘‘एवं खो, भिक्खवे, अधम्मिकं होति पटिञ्ञातकरणं, एवं धम्मिकं. कथञ्च, भिक्खवे, अधम्मिकं होति पटिञ्ञातकरणं?

‘‘भिक्खु पाराजिकं अज्झापन्नो होति. तमेनं चोदेति सङ्घो वा, सम्बहुला वा, एकपुग्गलो वा – ‘पाराजिकं आयस्मा अज्झापन्नो’ति? सो एवं वदेति – ‘न खो अहं, आवुसो, पाराजिकं अज्झापन्नो, सङ्घादिसेसं अज्झापन्नो’ति. तं सङ्घो सङ्घादिसेसेन कारेति. अधम्मिकं पटिञ्ञातकरणं.

‘‘भिक्खु पाराजिकं अज्झापन्नो होति. तमेनं चोदेति सङ्घो वा, सम्बहुला वा, एकपुग्गलो वा – ‘पाराजिकं आयस्मा अज्झापन्नो’ति? सो एवं वदेति – ‘न खो अहं, आवुसो, पाराजिकं अज्झापन्नो, थुल्लच्चयं…पे… पाचित्तियं…पे… पाटिदेसनीयं…पे… दुक्कटं…पे… दुब्भासितं अज्झापन्नो’ति. तं सङ्घो दुब्भासितेन कारेति. अधम्मिकं पटिञ्ञातकरणं.

‘‘भिक्खु सङ्घादिसेसं…पे… थुल्लच्चयं…पे… पाचित्तियं…पे… पाटिदेसनीयं…पे… दुक्कटं…पे… दुब्भासितं अज्झापन्नो होति. तमेनं चोदेति सङ्घो वा, सम्बहुला वा, एकपुग्गलो वा – ‘दुब्भासितं आयस्मा अज्झापन्नो’ति? सो एवं वदेति – ‘न खो अहं, आवुसो, दुब्भासितं अज्झापन्नो, पाराजिकं अज्झापन्नो’ति. तं सङ्घो पाराजिकेन कारेति. अधम्मिकं पटिञ्ञातकरणं.

‘‘भिक्खु दुब्भासितं अज्झापन्नो होति. तमेनं चोदेति सङ्घो वा, सम्बहुला वा, एकपुग्गलो वा – ‘दुब्भासितं आयस्मा अज्झापन्नो’ति? सो एवं वदेति – ‘न खो अहं, आवुसो, दुब्भासितं अज्झापन्नो, सङ्घादिसेसं…पे… थुल्लच्चयं…पे… पाचित्तियं…पे… पाटिदेसनीयं…पे… दुक्कटं अज्झापन्नो’ति. तं सङ्घो दुक्कटेन कारेति. अधम्मिकं पटिञ्ञातकरणं. ‘‘एवं खो, भिक्खवे, अधम्मिकं होति पटिञ्ञातकरणं.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, धम्मिकं होति पटिञ्ञातकरणं? भिक्खु पाराजिकं अज्झापन्नो होति. तमेनं चोदेति सङ्घो वा, सम्बहुला वा, एकपुग्गलो वा – ‘पाराजिकं आयस्मा अज्झापन्नो’ति? सो एवं वदेति – ‘आम, आवुसो, पाराजिकं अज्झापन्नो’ति. तं सङ्घो पाराजिकेन कारेति. धम्मिकं पटिञ्ञातकरणं.

‘‘भिक्खु सङ्घादिसेसं…पे… थुल्लच्चयं…पे… पाचित्तियं…पे… पाटिदेसनीयं…पे… दुक्कटं…पे… दुब्भासितं अज्झापन्नो होति. तमेनं चोदेति सङ्घो वा, सम्बहुला वा, एकपुग्गलो वा – ‘दुब्भासितं आयस्मा अज्झापन्नो’ति? सो एवं वदेति – ‘आम, आवुसो, दुब्भासितं अज्झापन्नो’ति. तं सङ्घो दुब्भासितेन कारेति. धम्मिकं पटिञ्ञातकरणं. एवं खो, भिक्खवे, धम्मिकं होति पटिञ्ञातकरण’’न्ति.