१. पठमसङ्घादिसेससिक्खापदवण्णना
६७९. सङ्घादिसेसकण्डस्स पठमसिक्खापदे द्वीसु जनेसूति अड्डकारकेसु द्वीसु जनेसु. यो कोचीति तेसुयेव द्वीसु यो कोचि, अञ्ञो वा तेहि आणत्तो. दुतियस्स आरोचेतीति एत्थापि द्वीसु जनेसु यस्स कस्सचि दुतियस्स कथं यो कोचि आरोचेतीति एवमत्थो गहेतब्बोति आह ‘‘दुतियस्स आरोचेतीति एत्थापि एसेव नयो’’ति. गतिगतन्ति चिरकालपवत्तं.
आपत्तीति आपज्जनं. सह वत्थुज्झाचाराति वत्थुवीतिक्कमेन सह. सहयोगे करणवचनप्पसङ्गे इदं निस्सक्कवचनं. यन्ति यं धम्मं. निस्सारेतीति आपन्नं भिक्खुनिसङ्घम्हा निस्सारेति. हेतुम्हि चायं कत्तुवोहारो. निस्सारणहेतुभूतो हि धम्मो निस्सारणीयोति वुत्तो. गीवायेव होति, न पाराजिकं अनाणत्तिया गहितत्ता. यथा दासदासीवापीआदीनि सम्पटिच्छितुं न वट्टति, एवं तेसं अत्थाय अड्डकरणम्पि न वट्टतीति आह ‘‘अयं अकप्पियअड्डो नाम, न वट्टती’’ति.
एत्थ च सचे अधिकरणट्ठानं गन्त्वा ‘‘अम्हाकं एसो दासो, दासी, वापी, खेत्तं, आरामो, आरामवत्थु, गावो, अजा, कुक्कुटा’’तिआदिना वोहरति, अकप्पियं. ‘‘अयं अम्हाकं आरामिको, अयं वापी इत्थन्नामेन सङ्घस्स भण्डधोवनत्थाय दिन्ना, इतो खेत्ततो आरामतो उप्पज्जनकचतुपच्चया इतो गावितो महिंसितो अजातो उप्पज्जनकगोरसा इत्थन्नामेन सङ्घस्स दिन्नाति पुच्छिते वा अपुच्छिते वा वत्तुं वट्टती’’ति वदन्ति. सेसमेत्थ उत्तानमेव. अनाकड्ढिताय अड्डकरणं, अड्डपरियोसानन्ति इमानि पनेत्थ द्वे अङ्गानि.
पठमसङ्घादिसेससिक्खापदवण्णना निट्ठिता.