२. दुतियपाराजिकसिक्खापदवण्णना

६६६. दुतिये ‘‘किस्स पन त्वं अय्ये जानं पाराजिकं धम्मं अज्झापन्न’’न्ति वचनतो ‘‘उद्दिट्ठा खो अय्यायो अट्ठ पाराजिका धम्मा’’तिआदिवचनतो च भिक्खुनीविभङ्गं पत्वा साधारणानि सिक्खापदानि भिक्खूनं उप्पन्नवत्थुस्मिंयेव ‘‘या पन भिक्खुनी छन्दसो मेथुनं धम्मं पटिसेवेय्य, अन्तमसो तिरच्छानगतेनपि, पाराजिका होति असंवासा’’तिआदिना नयेन सविसेसम्पि अविसेसम्पि मातिकं ठपेत्वा अनुक्कमेन पदभाजनं आपत्तिभेदं तिकच्छेदं अनापत्तिवारञ्च अनवसेसं वत्वा वित्थारेसि. सङ्गीतिकारकेहि पन असाधारणपञ्ञत्तियोयेव इध वित्थारिताति वेदितब्बा.

अथ उपरिमेसु द्वीसु अपञ्ञत्तेसु अट्ठन्नं पाराजिकानं अञ्ञतरन्ति इदं वचनं न युज्जतीति आह ‘‘इदञ्च पाराजिकं पच्छा पञ्ञत्त’’न्तिआदि. यदि एवं इमस्मिं ओकासे कस्मा ठपितन्ति आह ‘‘पुरिमेन पन सद्धिं युगळत्ता’’तिआदि, पुरिमेन सद्धिं एकसम्बन्धभावतो इध वुत्तन्ति अधिप्पायो. ‘‘अट्ठन्नं पाराजिकानं अञ्ञतर’’न्ति वचनतो च वज्जपटिच्छादिकं या पटिच्छादेति, सापि वज्जपटिच्छादिकायेवाति दट्ठब्बं. किञ्चापि वज्जपटिच्छादनं पेमवसेन होति, तथापि सिक्खापदवीतिक्कमचित्तं दोमनस्सितमेव होतीति कत्वा ‘‘दुक्खवेदन’’न्ति वुत्तं. सेसमेत्थ उत्तानमेव.

दुतियपाराजिकसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.

६६८. ततियं उत्तानत्थमेव.