२. वज्जपटिच्छादिकसिक्खापदवण्णना

६६६. दुतिये पुरिमेनातिआदि सुन्दरीनन्दाय वज्जपटिच्छादने पञ्ञत्ततं सन्धाय वुत्तं. ‘‘अट्ठन्न’’न्ति वुत्तत्ता वज्जपटिच्छादनस्सापि पटिच्छादने पाराजिकमेवाति दट्ठब्बं. ‘‘धुरं निक्खित्तमत्ते’’ति वुत्तत्ता पण्णत्तिं अजानन्तियापि ‘‘इदं वज्जं न पकासेस्सामी’’ति छन्देन धुरं निक्खेपक्खणे पाराजिकन्ति दट्ठब्बं. तं पन पटिच्छादनं यस्मा ‘‘पेसला ञत्वा गरहिस्सन्ती’’ति भयेनेव होति, भयञ्च कोधचित्तसम्पयुत्तं, तस्मा इदं ‘‘दुक्खवेदन’’न्ति वुत्तं. यं पन सारत्थदीपनियं (सारत्थ. टी. पाराजिककण्ड ३.६६६) ‘‘किञ्चापि वज्जपटिच्छादनं पेमवसेन होति, तथापि सिक्खापदवीतिक्कमचित्तं दोमनस्सितमेव होती’’ति एवं पण्णत्तिवीतिक्कमचित्तेनेव छादनं दोमनस्सत्ते कारणं वुत्तं, तं अकारणं पण्णत्तिविजाननं विनापि आपज्जितब्बतोव.

वज्जपटिच्छादिकसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.

६६९. ततियं उत्तानमेव.