महापजापतिगोतमीवत्थुकथावण्णना

४०३. भिक्खुनिक्खन्धके ‘‘मातुगामस्स पब्बजितत्ता’’ति इदं पञ्चवस्ससततो उद्धं सद्धम्मस्स अप्पवत्तनकारणदस्सनं. सुक्खविपस्सकखीणासववसेन वस्ससहस्सन्तिआदि खन्धकभाणकानं मतं गहेत्वा वुत्तं. दीघनिकायट्ठकथायं पन ‘‘पटिसम्भिदाप्पत्तेहि वस्ससहस्सं अट्ठासि, छळभिञ्ञेहि वस्ससहस्सं, तेविज्जेहि वस्ससहस्सं, सुक्खविपस्सकेहि वस्ससहस्सं, पातिमोक्खेहि वस्ससहस्सं अट्ठासी’’ति (दी. नि. अट्ठ. ३.१६१) वुत्तं. अङ्गुत्तर (अ. नि. अट्ठ. ३.८.५१) -संयुत्तट्ठकथासुपि (सं. नि. अट्ठ. २.२.१५६) अञ्ञथाव वुत्तं, तं सब्बं अञ्ञमञ्ञविरुद्धम्पि तंतंभाणकानं मतेन लिखितसीहळट्ठकथासु आगतनयमेव गहेत्वा आचरियेन लिखितं ईदिसे कथाविरोधे सासनपरिहानिया अभावतो, सोधनुपायाभावा च. परमत्थविरोधो एव हि सुत्तादिनयेन सोधनीयो, न कथामग्गविरोधोति.

महापजापतिगोतमीवत्थुकथावण्णना निट्ठिता.