१२. दुब्बचसिक्खापदवण्णना
४२४. द्वादसमे वम्भनवचनन्ति गरहवचनं. सट-सद्दो पतितसद्देन समानत्थो, तस्स च विसेसनस्स परनिपातोति आह ‘‘तत्थ तत्थ पतितं तिणकट्ठपण्ण’’न्ति. केनापीति वातादिसदिसेन उपज्झायादिना.
४२६. चित्तपरियोनाहो दळ्हकोधोव उपनाहो. ततोपि बलवतरो दुम्मोचनीयो कोधाभिसङ्गो. चोदकं पटिप्फरणताति चोदकस्स पटिविरुद्धो हुत्वा अवट्ठानं. चोदकं अपसादनाति वाचाय घट्टना. पच्चारोपनाति ‘‘त्वम्पि सापत्तिको’’ति चोदकस्स आपत्तिआरोपना. पटिचरणताति पटिच्छादनता. अपदानेनाति अत्तनो चरियाय. न सम्पायनताति ‘‘यं त्वं चोदको वदेसि ‘मया एस आपत्तिं आपन्नो दिट्ठो’ति, त्वं तस्मिं समये किं करोसि, अयं किं करोति, कत्थ च त्वं अहोसि, कत्थ अय’’न्तिआदिना नयेन चरियं पुट्ठेन सम्पादेत्वा अकथनं.
‘‘यस्स सिया आपत्ती’’ति (महाव. १३४) इमिना निदानवचनेन सब्बापि आपत्तियो सङ्गहिताति आह ‘‘यस्स सिया’’तिआदि. अङ्गानि चेत्थ पठमसङ्घभेदसदिसानि, अयं पन विसेसो यथा तत्थ भेदाय परक्कमनं, इध अवचनीयकरणता दट्ठब्बा.
दुब्बचसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.