६. सकुणग्घिसुत्तवण्णना

३७२. पाकतिकसकुणकुलेसु बलवभावतो तेसं हननतो सकुणग्घि. सेनोति वुत्तं ‘‘सेनस्सेतं अधिवचन’’न्ति, सेनविसेसो पन सो वेदितब्बो. आमिसत्थाय पत्तत्ता ‘‘लोभसाहसेन पत्ता’’ति वुत्तं, लोभनिमित्तेन साहसाकारेन पत्ताति अत्थो. नङ्गलेन कट्ठं कसितं नङ्गलकट्ठं, तं करीयति एत्थाति नङ्गलकट्ठकरणन्ति आह – ‘‘अधुना कट्ठं खेत्तट्ठान’’न्ति. लेड्डुयो तिट्ठन्ति एत्थाति लेड्डुट्ठानं, लेड्डुनिमित्तं कसितट्ठानं. वज्जतीति वदं, वचनं. कुच्छितं वदं अवदं. गरहने हि अयं अ-कारो यथा – ‘‘अपुत्तो अभरिया’’ति. अवदं मानेतीति अवदमाना, अत्तनो बलमदेन लापं अतिमञ्ञित्वा वदन्तीति अत्थो. तेनेवाह ‘‘गच्छ खो, त्वं लाप, तत्रपि मे गन्त्वा न मोक्खसी’’ति. यं पन अट्ठकथायं वुत्तं ‘‘अत्तनो बलस्स सुट्ठु वण्णं वदमाना’’ति, तत्थ अत्ततो आपन्नं गहेत्वा वुत्तं. ‘‘वदमानो’’ति वा पाठो, सारम्भवसेन अव्हायन्तोति अत्थो. तेनाह ‘‘एहि खो दानि सकुणग्घी’’ति. सुट्ठु ठपेत्वाति जियामुत्तसरस्स विय सीघपातयोग्यताकरणेन उभो पक्खे सम्मा ठपेत्वा. अयन्ति सकुणग्घि. ञत्वाति यथाभूतदस्सनेन अत्तनो ञाणेन जानित्वा. फालीयित्थाति फालच्छेदतिखिणसिखरे सुक्खलेड्डुस्मिं भिज्जित्थ.