३-५. योधाजीवसुत्तादिवण्णना

३५५-३५७. युज्झनं योधो, सो आजीवो एतस्साति योधाजीवो. तेनाह – ‘‘युद्धेन जीविकं कप्पनको’’ति, उस्साहं वायामं करोतीति युज्झनवसेन उस्साहं वायामं करोति. परियापादेन्तीति मरणपरियन्तिकं आपदं पापेन्ति. तेनाह ‘‘मरणं पटिपज्जापेन्ती’’ति. दुट्ठु ठपितन्ति दुट्ठाकारेन अत्तनो परेसञ्च अत्थावहभावं न गतं पटिपन्नं. परेहि सङ्गामे जिता हता एत्थ जायन्तीति परजितो नाम निरयो. असिधनुगदायसङ्कुचक्कानि पञ्चावुधानि. तं सन्धायाति तं योधाजीवं पुग्गलं सन्धाय. एतं ‘‘यो सो’’तिआदि वुत्तं. चतुत्थपञ्चमेसूति हत्थारोहअस्सारोहसुत्तेसु. एसेव नयोति एसो ततिये वुत्तो एव अत्थतो विसेसाभावतो.

योधाजीवसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.