१३. पाटलियसुत्तवण्णना
३६५. ‘‘मायञ्चाहं पजानामी’’ति वचनं कामं तेसं मायावीभावदस्सनपरं, भगवतो पन मायासाठेय्यादिकस्स सब्बस्स पापधम्मस्स बोधिमूले एव सेतुघातो, तस्मा सब्बसो पहीनमायो, सब्बञ्ञुताय मायं अञ्ञे च ञेय्ये सब्बसो जानाति. तेन वुत्तं ‘‘मायञ्चाहं, गामणि, पजानामी’’तिआदि. मायञ्च पजानामीति न केवलमहं मायं एव जानामि, अथ खो अञ्ञम्पि इदञ्चिदञ्च जानामीति.
इत्थिकामेहीति इत्थीहि चेव तदञ्ञकामेहि च. एकस्मिं ठानेति एकस्मिं पदेसे. एकेकस्सेव आगन्तुकस्स गहट्ठस्स वा पब्बजितस्स वा. सत्तिअनुरूपेनाति विभवसत्तिअनुरूपेन. बलानुरूपेनाति परिवारबलानुरूपेन. सत्तिअनुरूपेनाति वा सद्धासत्तिअनुरूपेन. बलानुरूपेनाति विभवबलानुरूपेन. धम्मेसु समाधि दसकुसलधम्मेसु समाधानं. अग्गहितचित्तता परियुट्ठकारिता. तेन लोकियसीलविसुद्धि दिट्ठिविसुद्धि च वुत्ता. तथा चाह – ‘‘को चादि कुसलानं धम्मानं, सीलञ्च सुविसुद्धं दिट्ठि च उजुका’’ति (सं. नि. ५.३६९). तत्थ पतिट्ठितस्स उपरि कत्तब्बं दस्सेतुं ‘‘धम्मसमाधिस्मिं ठितो’’तिआदि वुत्तं. अयं पटिपदाति तस्स कम्मफलवादिनो सत्थु वचनं सब्बेसञ्च अयं मय्हं सीलसंवरब्रह्मविहारभावनासङ्खातापटिपदा अनपराधकताय एव संवत्तति. जयग्गाहोति उभयथापि मय्हं काचि जानि नत्थि.
पञ्च धम्मा धम्मसमाधि नाम, विपस्सनामग्गफलधम्ममत्तं वा. ततियविकप्पे सीलादिविसुद्धिया सद्धिं ब्रह्मविहारा यथावुत्ततिविधधम्मावहत्ता एव धम्मसमाधि नाम. पूरेन्तस्स उप्पन्ना चित्तेकग्गताति वुत्तखणिकचित्तेकग्गता. सापि चित्तस्स समाधानतो ‘‘चित्तसमाधी’’ति वुत्ता, तस्स पटिपक्खं विक्खम्भन्ती समुच्छिन्दन्ती च हुत्वा पवत्ता यथावुत्तसमाधि एव विसेसेन चित्तसमाधि नाम.
पाटलियसुत्तवण्णना निट्ठिता.
गामणिसंयुत्तवण्णना निट्ठिता.