८. कट्ठहारसुत्तवण्णना

२०४. धम्मन्तेवासिकाति किञ्चिपि धनं अदत्वा केवलं अन्तेवासिका. तेनाह ‘‘वेय्यावच्चं कत्वा सिप्पुग्गण्हनका’’ति. गम्भीरसभावेति समन्ततो दूरतो गहनसच्छन्नविपुलतररुक्खगच्छलताय च, तदा हिमपिण्डसिन्नभावेन मयूरयानेहि पतिट्ठातुं असक्कुणेय्यताय च गम्भीरभावे.

बहुभेरवेति बहुभयानके. अनिञ्जमानेनाति इत्थम्भूतत्थे करणवचनं. अतिसुन्दरं वताति एवं सन्ते नाम अरञ्ञे एवं निच्चलकायो निसिन्नो झायन्तो अतिविय सुन्दरञ्च झानं झायसीति वदति.

अच्छेररूपन्ति अच्छरियभावं. सेट्ठप्पत्तियाति सेट्ठभावप्पत्तिया.

‘‘लोकाधिपतिसहब्यतं आकङ्खमानो’’ति इमिना ब्राह्मणो लोकाधिपतिसहयोगं पुच्छति, ‘‘कस्मा भव’’न्तिआदिना पन तदञ्ञविसेसाकङ्खं पुच्छतीति आह ‘‘अपरेनपि आकारेन पुच्छती’’ति.

कङ्खाति तण्हा अभिक्खणवसेन पवत्ता. अनेकसभावेसूति रूपादिवसेन अज्झत्तिकादिवसेन एवं नानासभावेसु आरम्मणेसु. अस्सादरागो लोभो अभिज्झाति नानप्पकारा. सेसकिलेसा वा दिट्ठिमानदोसादयो. निच्चकालं अवस्सिता सत्तानं अवस्सयभावत्ता. पजप्पापनवसेनाति पकारेहि तण्हायनवसेन. निरन्ताति अन्तरहिता निरवसेसा.

अनुपगमनोति अनुपादानो. सब्बञ्ञुतञ्ञाणं दीपेति, तस्स हि वसेन एव नानासभावेसु भगवा समन्तचक्खुना पस्सतीति ‘‘सब्बे…पे… दस्सनो’’ति वुच्चति. अरहत्तं सन्धायाह, तञ्हि निप्परियायतो ‘‘अनुत्तर’’न्ति वुच्चति.

कट्ठहारसुत्तवण्णना निट्ठिता.