२. उदयसुत्तवण्णना
१९८. एतं वुत्तन्ति ‘‘ओदनेन पूरेसी’’ति एतं वचनं वुत्तं. ‘‘गहेतुं समत्थो नाम नाहोसीति भगवतो अधिट्ठानबलेना’’ति वदन्ति. तं ब्राह्मणं विनेतुकामताय किर भगवा तथा अकासि.
उपारम्भभयेनाति परूपवादभयेन. अवत्वाव निवत्तो ‘‘अब्भागतोपि पासण्डो वाचामत्तेनपि न पूजेतब्बो’’ति ब्राह्मणधम्मे वुत्तत्ता. पक्कन्तोति ब्राह्मणस्स धम्मं अवत्वा पक्कन्तो ब्राह्मणस्स न ताव ञाणं परिपक्कन्ति. एतं वचनं…पे… मगमासि ‘‘पुनप्पुनञ्चेव वपन्ति बीज’’न्तिआदिना धम्मं कथेतुं अवस्सं आकङ्खन्तो. पकारतो कस्सतीति पकट्ठको, रसतण्हाय पकट्ठोति अत्थो. तेनाह ‘‘रसगिद्धो’’ति.
‘‘पुनप्पुनञ्चेव वपन्ति बीज’’न्ति इमं देसनं आरभीति सम्बन्धो. बीजन्ति च इति-सद्दो निदस्सनत्थो वा. तेन अवयवेन समुदायं निदस्सेति. ओसक्कसीति सङ्कोचसि. वुत्तन्ति वपनं कतं. तस्मा वुत्तं ‘‘अलमेत्तावता’’ति. ‘‘वस्सित्वा’’ति वुट्ठिं पवत्तेत्वा.
देसना…पे… दस्सेति ब्राह्मणेन वुत्तं अयुत्तवचनं परिवट्टेन्तोपि दिवसे दिवसे भिक्खाचरिया नाम भिक्खूनं कायगता वुत्तीति. खीरं हत्थेन नयन्तीति वा खीरनिका. किलमतीति तंतंकिच्चकरणवसेन खिज्जति. फन्दतीति अनत्थसमायोगवसेन विप्फन्दति. अपुनब्भवायाति आयतिं अनुप्पत्तिया. मग्गो नामाति उपायो नाम निब्बानं, तस्मिं लद्धे पुनब्भवाभावतो. ‘‘पुनप्पुन’’न्ति वचनं उपादाय बीजवपनादयो पुनप्पुनधम्मा नाम जाताति आह ‘‘सोळस पुनप्पुनधम्मे देसेन्तेना’’ति.
उदयसुत्तवण्णना निट्ठिता.