६. पियङ्करसुत्तवण्णना
२४०. पच्चन्तेति परियन्ते. पाटियेक्कन्ति सङ्गीतिकाले विसुं. यमकवग्गादिका ब्राह्मणवग्गपरियोसाना छब्बीसति वग्गा एतिस्साति छब्बीसतिवग्गा, तन्तीति पाळि. उच्चारपस्सावादि एवरूपं दुब्भोजनं, ‘‘असुचिजेगुच्छभावेन दुट्ठु भोजन’’न्ति कत्वा, दुब्भोजनग्गहणेन वा वन्तगब्भमलादीनि अतिदिसति. छविआदीनि छेत्वाति छविआदीनि अतिविज्झ अतिविय पविसित्वा. अट्ठिमिञ्जं आहच्च अट्ठासि पीतिसमुट्ठानउळारोळाररूपप्पवत्तिया. तेनाह ‘‘हदयङ्गमनीयो हुत्वा’’ति.
धम्मताय समादिण्णन्ति कस्सचि सन्तिके अग्गहेत्वा सयमेव तस्मिं खणे संयता होमाति यथासंयता. ततियपदेनाति ‘‘सिक्खेम सुसील्य’’न्ति इमिना पदेन. सेसाति वुत्तावसेसा. तिस्सो अदिन्नादानमिच्छाचारसुरापानविरतियो. गहिता गोबलीबद्दञायेन. छातकं दुब्भिक्खञ्च एत्थाति छातकदुब्भिक्खा, जिघच्छादुब्भिक्खाबहुलायाति अत्थो. पिसाचयक्खयोनियाति पेत्तिविसयसदिसयक्खयोनिया अपि नाम मुच्चेमाति योजना.
पियङ्करसुत्तवण्णना निट्ठिता.