४. लोमसककङ्गियभद्देकरत्तसुत्तवण्णना

२८६. घननिचितलोमो लोमसो, अयं पन अप्पताय लोमसकोति आह – ‘‘ईसकलोमसाकारताया’’ति, लोमसको अङ्गिको लोमसककङ्गियो, पठमो क-कारो अप्पत्थो, दुतियं पन पदवड्ढनमेव. रत्तकम्बलसिलायन्ति रत्तकम्बलवण्णसिलायं. ओरुय्हाति आकासतो ओतरित्वा. पाटिहारियं दिस्वा दिन्नलाभसक्कारस्स असादियनतो मनुस्सपथे न वसन्ति.

दसहि चक्कवाळसहस्सेहीति निस्सक्कवचनतो आगन्त्वाति अधिप्पायो. सन्निपतिताहि देवताहीति करणवचनं. पञ्ञापयोगमन्दताय पटिविज्झितुं असक्कोन्तानं देवानं ञाणस्स तिक्खविसदभावापादनेन समुत्तेजेतुं संवेगजननत्थं…पे… अभासि. तत्राति तस्मिं देवसन्निपाते, तिस्सं वा देसनायं. देवत्तस्साति देवभावस्स, दिब्बसम्पत्तियाति अत्थो. भद्देकरत्तस्स सुत्तस्स एताति भद्देकरत्तिया.

सवनमुखेन ब्यञ्जनसो अत्थसो च उपधारणं उग्गण्हनन्ति आह – ‘‘तुण्हीभूतो निसीदित्वा सुणन्तो उग्गण्हाति नामा’’ति. वाचुग्गतकरणं परियापुणनन्ति आह – ‘‘वाचाय सज्झायं करोन्तो परियापुणाति नामा’’ति. गन्थस्स परिहणं धारणं, तं पन परेसु पतिट्ठापनं पाकटं होतीति आह – ‘‘अञ्ञेसं वाचेन्तो धारेति नामा’’ति. सेसं हेट्ठा वुत्तनयमेव.

लोमसककङ्गियभद्देकरत्तसुत्तवण्णनाय लीनत्थप्पकासना

समत्ता.