६. भूमिजसुत्तवण्णना

२२३. आसञ्चेपि करित्वाति, ‘‘इमिनाहं ब्रह्मचरियेन देवो वा भवेय्यं देवञ्ञतरो वा, दुक्खतो वा मुच्चेय्य’’न्ति पत्थनं कत्वा चेपि चरन्ति, अभब्बा फलस्स अधिगमाय तण्हाय ब्रह्मचरियस्स विदूसितत्ताति अधिप्पायो. अनासञ्चेपि करित्वाति वुत्तनयेन पत्थनं अकत्वा. अभब्बा फलस्स अधिगमाय अनियमितभावतो. पणिधानवसेन हि पुञ्ञफलं नियतं नाम होति, तदभावतो कतं पुञ्ञं न लभतीति अधिप्पायो. ततियपक्खे उभयट्ठानेहि वुत्तं, चतुत्थपक्खो सम्मावतारो इति चतुकोटिको पञ्हो जालवसेन आहटो, तत्थ आसा नाम पत्थना, मिच्छागाहस्मिं सति न विपच्चति, सम्मागाहस्मिं सति विपच्चति, उभयथापि उभयापेक्खानाम, यो मिच्छत्तधम्मे पुरक्खत्वा ब्रह्मचरियं चरति, तस्स यथाधिप्पायफलं समिज्झतीति न वत्तब्बं अयोनिसो ब्रह्मचरियस्स चिण्णत्ता; यो पन सम्मत्तं पुरक्खत्वा ब्रह्मचरियं चरति, तस्स यथाधिप्पायं ब्रह्मचरियफलं न समिज्झतीति न वत्तब्बं योनिसो ब्रह्मचरियस्स चिण्णत्ता. तेन वुत्तं – ‘‘आसञ्चेपि करित्वा अयोनिसो ब्रह्मचरियं चरन्ती’’तिआदि. सेसं सुविञ्ञेय्यमेव.

भूमिजसुत्तवण्णनाय लीनत्थप्पकासना समत्ता.